Κουλουράκια νηστήσιμα με κρασί

image

image

image

Μια άλλη  συνταγή για κουλουράκια με κρασί.
Καί νηστήσιμα….και νόστιμα!

Υλικά

1/2 ποτήρι του νερού κόκκινο κρασί
1/2 ποτήρι νερό
1 1/2 κουτ.γλυκού κανέλλα
Λίγο γαρύφαλλο
1 κουτ.γλυκού σόδα
3 κουτ.γλυκού baking powder
1 ποτηρι ζάχαρη
Αλεύρι για όλες τις χρήσεις όσο πάρει
Σουσάμι για το τύλιγμα

Εκτέλεση

Χτυπάμε τα υγρά μαζί με τη ζάχαρη και τα μπαχαρικά στο μίξερ,ώσπου να λιώσει η ζάχαρη.
Αδειάζουμε το μείγμα σε μια λεκάνη και προσθέτουμε αλεύρι ανακατεύοντας με κουτάλι.
Δε ζυμώνουμε πολύ ίσα- ίσα να ενωθούν τα υλικά.
Αφήνουμε να ξεκουραστεί 5-10 λεπτά.
Η ζύμη θα γίνει λεία και εύπλαστη.
Με το που ανοίγετε κορδονάκι,ανοίγει μόνο του .
Πλάθουμε παίρνοντας ένα μέρος της ζύμης,όσο ένα μικρό καρύδι.
Σ’ ένα πιάτο βάζουμε σουσάμι και βουτάμε την πάνω πλευρά από τα κουλουράκια.
Ψήνουμε στους 200 βαθμούς με αέρα.
για 25′-30’περίπου το κάθε ταψί,να ροδίσουν στην προτελευταία σχάρα του φούρνου.
Απλά κι εύκολα!
Τα κουλουράκια,ειδικά τα νηστήσιμα δεν θέλουν ζύμωμα,σκληραίνουν.

Σουτζουκάκια σμυρνέικα

Μία απο τις αγαπημένες μου συνταγές,είναι τα σουτζουκάκια.
Είναι βαρύ φαγητό αλλά..για μια φορά στο τόσο δεν νομίζω να πειράζει.
Η διαφορά τους με τα κεφτεδάκια με σάλτσα είναι το κύμινο,το κρασί και δεν βάζουμε κρεμμύδι.

Υλικά

1/2 κιλό κιμά μοσχαρίσιο
1 αυγό
2 φέτες μπαγιάτικο ψωμί,τριμμένο
2 σκελίδες σκόρδο τριμμένο
1/4 κούπας λάδι.
1-2 κουτ.γλυκού κύμινο
1/2 κοφτή κουτ.σούπας αλάτι ημίχονδρο
1/4 κουτ.γλυκού πιπέρι
1/4 εως1/2 ποτήρι κόκκινο κρασί  για το ζύμωμα

Ελαιόλαδο για τηγάνισμα

Για τη σάλτσα

1/4 κούπας λάδι ( σουρωμένο από το τηγάνι)
1 1/2 κούπα τριμμένες ώριμες ντομάτες (στο μπλέντερ).
1/4 κούπας  κόκκινο κρασί
1 κουτ. σούπας συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
1/2 κουτ.γλυκού ζάχαρη
1/2 κουτ.γλυκού ξύδι
Λίγο πιπέρι

Εκτέλεση

Βάζουμε τον κιμά σε μία λεκάνη,ρίχνουμε όλα τα υλικά και ζυμώνουμε καλά.
Βρέχουμε τις παλάμες μας με κρασί,ώσπου να επιτύχουμε αφράτο και λείο μείγμα,δεν πρέπει να είναι σφιχτό.
Βάζουμε για 2 ώρες στο ψυγείο,να σταθεί.
Πλάθουμε μικρά οβάλ κεφτεδάκια,με βρεγμένα χέρια και τα ρίχνουμε σε μπόλικο καυτό λάδι.
Αφήνουμε να ροδίσουν και από τις δυο πλευρές και τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί.
Σε μια κατσαρόλα,βάζουμε τα υλικά της σάλτσας με 1/4 κούπας σουρωμένο λάδι από το τηγάνι.
Αφήνουμε να βράσει λίγο και προσθέτουμε τα σουτζουκάκια.
Χαμηλώνουμε τη φωτιά κι αφήνουμε να βράσουν.
Συνοδεύονται με πατάτες τηγανητές,ρύζι σουρωτό ή πουρέ πατάτας.
Η βασική συνταγή,είναι της Βέφας.

Κολοκυθοκεφτέδες

image

Ένα άλλο εποχιακό φαγητό-έδεσμα είναι οι κολοκυθοκεφτέδες.
Τότε που τα κολοκύθια και τα κρεμμύδια  είναι μικρά και τρυφερά,δίνοντας τέλειο αποτέλεσμα.

Υλικά

1 κιλό κολοκυθάκια μικρά
200 γρ.  τυρί φέτα τριμμένη με το χέρι
3-4 κρεμμυδάκια φρέσκα
Ή 1 μεγάλο κρεμμύδι τριμμένο
2 αυγά
11/2 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1 μέτρια πατάτα τριμμένη
1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη
1/2 ματσάκι μαϊντανό
1/2 ματσάκι άνιθο
2 κλωναράκια φουντωτά μέντα
Αλάτι
Πιπέρι
Αλεύρι όσο πάρει
Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Εκτέλεση

Πλένουμε τα κολοκυθάκια και τα τρίβουμε στο μπλέντερ ή στον τρίφτη.
Ρίχνουμε αλάτι και τα  βάζουμε στο σουρωτήρι.
Τα σουρώνουμε,πατώντας τα καλά με τα χέρια και αφήνουμε μία ώρα να φύγουν τα υγρά.
Σε μία μικρή λεκάνη,βάζουμε τα υπόλοιπα υλικά,τα αυγά χτυπημένα,το κολοκύθι και αλεύρι όσο πάρει για να γίνει σφιχτός χυλός,πιο σφιχτός από τις τηγανήτες.Ρίχνουμε το τυρί στο τέλος.
Ανακατεύουμε καλά να ενωθούν τα υλικά,με κουτάλι.
Βάζουμε στο τηγάνι λάδι ως τη μέση κι αφήνουμε να κάψει καλά.
Με κουτάλι,παίρνουμε μείγμα και ρίχνουμε στο καυτό λάδι,όπως τις τηγανήτες.
Αφήνουμε να ροδίσουν καλά απο τη μιά πλευρά και τους γυρνάμε.
Αν το κολοκύθι νερώσει πριν τελειώσει το μείγμα,ρίχνουμε κι άλλο αλεύρι.
Βάζουμε σε  απορροφητικό χαρτί.

Τα παιχνίδια της γενιάς μου.

image

image

image

Μεγαλώσαμε σε μια εποχή,

που στα σημερινά παιδιά φαντάζει…προϊστορική,γιατί:

Τα παιδιά της γενιάς μου παίζανε σε αλάνες κι όχι σε παιδότοπους.

Τα παιχνίδια ήταν απλά,χειροποίητα,φτιαγμένα με την αστείρευτη φαντασία των παιδιών  κι όχι έτοιμα αγορασμένα επιβάλλοντας συγκεκριμένο τρόπο χρήσης τους και περιορίζοντας την δημιουργικότητά τους.

Προσέξτε ακριβά παιχνίδια των παιδιών σας…παίζουν μ’ αυτά το πολύ μια βδομάδα και μετά πιάνουν την άκρη,ως… τρόπαια.

Τα  δικά μας παιχνίδια  ήταν :

Το στεφάνι  με την αγκλιδέρα.

Αγορίστικο παιχνίδι-το οποίο γινόταν με σιδερένια λεπτή βέργα,που έντυναν με ένα κομμάτι λάστιχο ποτίσματος κλεισμένο σε στεφάνι.

Η αγκλιδέρα κι αυτή φτιαγμένη από σιδερένια βέργα,γυρισμένη καμπυλωτά στην άκρη,σαν εσοχή για να ισορροπεί το κυλιόμενο στεφάνι.

Το ποδόσφαιρο

Στις αλάνες ,στους δρόμους,στα σχολεία,παιχνίδι συνήθως για  αγόρια,πολύ παλιότερα με μπάλα δέρμα από σφάγιο(εγώ δεν την πρόλαβα).

Στα χρόνια μου με δερμάτινη ξεφούσκωτη μπάλα,με χίλια μπαλώματα.

Δεν τους πτοούσε η εμφάνιση της μπάλας..σημασία είχε το παιχνίδι.

Το στριφτό

Ήταν ένα παιχνίδι …τζόγου,της γενιάς μου.

Μαζεύοντας τα χρήματα από τα κάλαντα,επιδιδόμασταν στην ρίψη κερμάτων- ένα κάθε παίκτης συνήθως σε χώρο με υψωμένο τοίχο,οπως αυλή.

Όποιος έριχνε το κέρμα του πιο κοντά στον τοίχο,τα έστριβε,δηλ. τοποθετούσε τα κέρματα κατά μήκος του δείκτη και τα πετούσε πάνω κλίνοντας το χέρι του ελαφρώς προς τα κάτω  ,ρωτώντας πιο πριν τους συμπαίκτες του,τι διαλέγουν εικόνα ή γράμματα.

Επαναλάμβανε το ίδιο ώσπου να μείνει ένας αντίπαλος κερδίζοντας τα κέρματα των συμπαικτών του που έκαναν λάθος πρόβλεψη.

Τα δύο τελευταία νόμισματα, τοποθετούνταν στον αντίχειρα,περασμένο κάτω από το δείκτη,αφήνοντάς τον με δύναμη το κέρματα έφευγαν ψηλά.

Το λαστιχάκι

Ήταν κοριτσίστικο παιχνίδι.

Παιζόταν τουλάχιστο με 3 κορίτσια.

Ένα λάστιχο για ρούχα,περίπου 3 μέτρα με δεμένες τις άκρες του, στηρίζονταν στο πίσω μέροςτων ποδιών των κοριτσιών,σχηματίζοντας ένα μακρόστενο …..σχεδόν ορθογώνιο πλαίσιο.

Υπήρχαν τρία ,τέσσερα στάδια το πατητό,το χαμηλό,το ψηλό και το πολύ ψηλό,ανεβάζοντας τον «πήχυ» κάθε φορά.

Για να κερδίσεις έπρεπε να περάσεις όλες τις δοκιμασίες χωρίς λάθη.

Πως παιζόταν;Με τα δυο πόδια πάταγες την πρώτη πλευρά,την μπροστινή για το 1.

Το 2 γινόταν πατώντας και τις δύο άκρες εναλλάξ,μόνο με το ένα πόδι σε κάθε πλευρά.

Το 3 ,με τα δύο πόδια πατώντας διαδοχικά μία άκρη κάθε φορά.

Το 4 πέρναγες τα πόδια σου κάτω απο την μπροστινή σου άκρη ..

Το 5 ,πήδαγες το  λάστιχο δρασκελίζοντας την κάθε  άκρη διαδοχικά μέχρι το πέντε.

Το 6 γινόταν σαν το 4 αλλά έπρεπε με γρήγορη κίνηση ,να πατήσεις την πρώτη πλευρά.

Το 7 ,δεν θυμάμαι  καλά,μάλλον γινόταν περνώντας το ένα πόδι κάτω από το λάστιχο και το άλλο από πάνω,πατώντας αλλάζοντας τη θέση των ποδιών στο επόμενο,διαδοχικά και εναλλάξ μετρώντας ως το 7.

Το 8 γινόταν σαν το 6 ,πατώντας και την άλλη πλευρά.διαδοχικά.

Το 9 σαν το 7 διαδοχικά,μετρώντας ως το 9.

Τέλος το 10 όπως το 5.

Η αντάνα

Σχεδιάζοντας με κιμωλία την τσιμεντένια αυλή ή δρόμο,έφτιαχναν  πρώτα ένα κύκλο,κολλητά κι άλλον,έπειτα ορθογώνιο χωρισμένο στη μέση κι άλλο κύκλο και τέλος ορθογώνιο.

Πιο παλιά χαράσσονταν στο χώμα.

Ένα κομμάτι κεραμίδι,η λεγόμενη αμάδα, ήταν το «ειση τήριο»  του  κάθε παίκτη για το παιχνίδι.

Πετούσε προσεχτικά την αμάδα να πάει με τη σειρά στο κάθε γεωμετρικό σχήμα και με το ένα πόδι πατούσε στο εσωτερικό των κύκλων ,όχι εκεί που ήταν η αμάδα και στο ορθογώνιο,αν δεν είχε αμάδα με τα δύο πόδια.

Όταν έφτανε στην άκρη,ξαναγυρνούσε στην αρχή της αντάνας.

Αν πάταγε τις γραμμές ή η αμάδα του παίκτη έπεφτε έξω από τα πλαίσια των σχημάτων,έβγαινε από το παιχνίδι.

Το σχοινάκι

Ένα παιχνίδι για αγόρια και κορίτσια .

Είτε μοναχικό,είτε ομαδικό,περνούσαμε ώρες παίζοντας.

Για το μοναχικό,ένα κομμάτι σχοινί αρκετά μακρύ,ρυθμίζονταν τυλιγμένο στο χέρι του παίκτη,λίγο πιο πάνω από το ύψος του.

Το ομαδικό χρειάζονταν 2 άτομα για να το κρατάνε και όσα άτομα ήθελαν «έμπαιναν» κατά μήκος του σχοινιού εν κινήσει,  χωρίς να τους αγγίξει.

Οι παίχτες έσκυβαν  ή πήδαγαν για να αποφύγουν το σχοινί…έτσι παρέμεναν στο παιχνίδι.

Το φιδάκι

Ένα σχοινί… βασταζόμενο από δύο άτομα που με γρήγορες κινήσεις πάλλονταν σαν φίδι.

Οι παίκτες πηδούσαν πάνω από αυτό αποφεύγοντας το άγγιγμά του για να μη χάσουν.

Σιγά σιγά ύψος του σχοινιού ανέβαινε.

Άλλα ομαδικά παιχνίδια

όπως τα μήλα,το κορόιδο παίζονταν με μπάλα…το κυνηγητό… κλέφτες κι αστυνόμοι…αγαλματάκια ακίνητα, μας απορροφούσαν τόσο,ώστε οι μανάδες μας έβγαιναν ψάχνοντας να μας βρούν.

Υπήρχαν κι άλλα αυτοσχέδια χειροποίητα  παιχνίδια

όπως ,σφεντόνες, καροτσίνια… ατομικά και πιο …εξελιγμένα.

Στο καροτσίνι περνούσαν έναν   άξονα με ρόδες φτιαγμένο από λεπτή σιδερένια βέργα ή χοντρό σύρμα,περνώντας τον,  στην άκρη ενός  καλαμιού,ανοίγοντας μια τρύπα.

Στην άλλη άκρη του καλαμιού,εμπαινε το τιμόνι …κι αυτό φτιαγμένο από χοντρό σύρμα και συνδεόμενο με τον κάτω άξονα ,από το εσωτερικό του καλαμιού μάλλον  με κάποιο  άλλο κομμάτι σύρμα.

Και τα… super… καροτσίνια τα οποία είχαν σκελετό σαν  αυτοκινήτο τύπου…φόρμουλα 1.

Το μόνο που του έλειπε ήταν  η σκεπή.

Κινούνταν με πεντάλ από παλιά ποδήλατα  και έμπαιναν 2 και τρία άτομα.

Μη φανταστείτε οτι πήγαιναν γρήγορα ,όσοι δεν τα προλάβατε,μια χελώνα γρηγορότερα πήγαινε.

Παιχνίδια απλά…κάνοντας όμως περήφανο τον κατασκευαστή του…ζωηρεύοντας τη φαντασία του.

Ένιωθαν όπως νιώθει σήμερα κάποιος που έχει…Πόρσε!

Παρ’όλο που τα πόδια ήταν μελανιασμένα … τα γδαρσίματα… αποτελούσαν.. παράσημα …περνούσαν απαρατήρητα ,κανείς δεν έδινε σημασία,παρά μόνο όταν το αίμα έτρεχε …ποτάμι..

Τότε ανησυχούσαμε κι επιστρέφαμε σπίτι…καμμιά φορά τις τρώγαμε επειδή….χτυπήσαμε!!!

Έτσι μεγαλώσαμε ..παίζοντας ξένοιαστα ,με βασικό σχολικό πρόγραμμα,χωρίς εξωσχολικές δραστηριότητες…χωρίς την υπερπροστασία των μεγάλων…ανεξάρτητα...χωρίς playstation… κινητά τηλέφωνα,internet,psp …χωρίς ατελείωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση με  Digimon,Pokemon…αλλά λίγη ώρα  με στρουμφάκια….Μπάκς Μπάνι…Κάντυ,Κάντυ.. και…Φρού- Φρού .

Μεγαλώσαμε  έτσι…απλά…αλλά .δημιουργικά,ομαδικά και…ξέγνοιαστα !

Oχιά… διμούτσουνη !!!

Η οχιά είναι το πιο επικίνδυνο φίδι της Ελλάδας.

Το μόνο ύπουλο φίδι,που στήνει…καρτέρι …παραμονεύοντας το θύμα του.

Επιτίθεται χωρίς να το πειράξεις (περισσότερα για την οχιά σε άλλο άρθρο).

Όλοι έχουμε ακούσει φράσεις   όπως » οχιά να σε φάει» και «οχιά… διμούτσουνη «.

Παλιότερα αυτή η φράση έδινε κι έπαιρνε στο Ξηρόμερο.

Ήταν η απάντηση…αντίλαλος, σε ένα κατηγορηματικό όχι.

Σε μια πεισματική άρνηση για κάτι που ζητούνταν από τον πρώτο …ομιλητή.

Συνήθως,λέγεται πάνω στα νεύρα κάποιου,με έντονο θυμό.

Αναρωτήθηκα… υπάρχει όντως οχιά διμούτσουνη;

Οι…παλιοί μας λένε οτι έχουν δεί οχιά με δύο κεφάλια,αλλά το δεύτερο κεφάλι ήταν στο άλλο άκρο του σώματος -δεν είχε ουρά- κι όχι δίπλα.

Αυτές οι οχιές μάλλον ήταν ακίνδυνες ,γιατί δεν είχαν την ικανότητα να κινούνται γρήγορα και τα δύο κεφάλια, της δημιουργούν ..συγχυση και…ασυννενοησία .

Για να γίνεται αυτό λογικά πρέπει να είναι άρτια,δηλ. να έχει δυο…εγκεφάλους,οι οποίοι δίνουν  και οι δύο εντολές στο κοινό σώμα.

Επομένως  όταν ο πρώτος  δίνει εντολές για αριστερά και ο δεύτερος για δεξιά το δικέφαλο φίδι,μένει στην ίδια θέση ή αργεί πολύ να πάει στον προορισμό του.

Επίσης αυτά τα φίδια δε ζούν για πολύ  καιρό.

Εσείς…έχετε δεί οχιά …με δυο κεφάλια;

Οι φωτό είναι από το blog osiguros.blogspot και από το funta.gr.

Μουσακάς

 

Κι ο μουσακάς γίνεται τέλειος το καλοκαίρι,αφού όλα τα λαχανικά είναι στην εποχή τους.
Είναι ένα φαγητό με φασαρία,αλλά…αξίζει.

Υλικά

(Για το ταψί της κουζίνας)

5-6 μελιτζάνες πλατιές ( περίπου 1 κιλό)
5-6 κολοκυθάκια μικρά (προαιρετικά)
5- 6 πατάτες μέτριες

Για τον κιμά

500 γρ.κιμά
1 μικρό ξύλα κανέλλα
2 γαρύφαλλα ολόκληρα
1 μέτρια  ώριμη ντομάτα τριμμένη
1 κουταλιά της σούπας συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας
Λίγο πιπέρι ή 3-4 κόκκους μπαχάρι
1/4  κουτ.γλυκού κύμινο
1/2 ποτήρι λάδι
1 κουτ.γλυκού αλάτι ημίχονδρο
2 σκελίδες σκόρδο και
1 μέτριο κρεμμύδι ξερό ψιλοκομμένα

5-6 φύλλα μέντα

Για τη μπεσαμέλ

1500 γρ. γάλα πλήρες
15 κουταλιές σούπας αλεύρι
1 γεμάτη κουταλιά σούπας βιτάμ
1/2 κουτ.γλυκού μοσχοκάρυδο
1 αυγό
1 – 1 1/2 κουτ.γλυκού αλάτι ψιλό

Ελαιόλαδο για τηγάνισμα

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε και πλένουμε τα λαχανικά.
Τα κόβουμε σε ροδέλες.
Τις μελιτζάνες τις κόβουμε κατά μήκος σε φέτες.
Τηγανίζουμε με λίγο λάδι,πρώτα τις μελιτζάνες και τις βάζουμε σε απορροφητικό χαρτί ή στο σουρωτήρι.
Τις αλατίζουμε με ψιλό αλάτι .
Έπειτα τηγανίζουμε ελαφρά τις πατάτες και τέλος τα κολοκυθάκια.

Παράλληλα ετοιμάζουμε τον κιμά.

1ος τρόπος)
Βάζουμε τον κιμά με λίγο νερό  και όλα τα υλικά,χωρίς το λάδι και την πάστα.
Όταν σωθεί το νερό,σωτάρουμε καλά τον κιμά,ρίχνοντας το λάδι.
Προσθέτουμε και την πάστα και σοτάρουμε λίγο ακόμα.
Σβήνουμε με λίγο νερό,ανακατεύοντας συνέχεια.

2ος τρόπος)
Σοτάρουμε τον κιμά με το λάδι,αφού έχει κάψει,προσθέτοντας το σκόρδο και το κρεμμύδι και τέλος την πάστα.
Προσθέτουμε μισό,έως ένα ποτήρι νερό κι αφήνουμε να σωθεί,ανακατεύοντας τακτικά.

Μπεσαμέλ

Βάζουμε το μισό γάλα να ζεσταθεί,μαζί με το αλάτι,ενώ στο υπόλοιπο,διαλύουμε το αλεύρι,χτυπώντας στο μπλέντερ ή στο μίξερ.
Το ρίχνουμε στο γάλα και ανακατεύουμε συνέχεια με ξύλινη σπάτουλα,αγγίζοντας τον πάτο.
Όταν πάρει βράση,κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το βιτάμ και το μοσχοκάρυδο.
Ανακατεύουμε καλά.
Όταν κρυώσει λίγο ρίχνουμε το χτυπημένο αυγό  και ανακατεύουμε να πάει παντού.

Αφού έχουν στραγγίξει τα λαχανικά,στρώνουμε τις πατάτες τα κολοκυθάκια,τον κιμά ,τις μελιτζάνες και τέλος την μπεσαμέλ.
Ψήνουμε για 1 ώρα στους 200 βαθμούς στην προτελευταία σχάρα.
Αφήνουμε 10 λεπτά να σταθεί και κόβουμε.
Τα κολοκυθάκια ισορροπούν τη γεύση της μελιτζάνας.

Mπριάμ

Το μπριάμ είναι εύκολο φαγητό και συνηθίζεται  άνοιξη  – καλοκαίρι κυρίως,όπου τα λαχανικά είναι στην εποχή τους: φρέσκες ντομάτες,πατάτες κ.λ.π.

Υλικά

Κόβουμε σε ροδέλες:
5-6 κολοκυθάκια φρέσκα,
5-6 πατάτες μέτριες και
3  μεγάλα κρεμμύδια
3 σκελίδες σκόρδο
4 ώριμες ντομάτες
1  μεγάλο καρότο( προαιρετικά)
2 μελιτζάνες ( προαιρετικά)

1 κουτ.σούπας χυμό ντομάτας διπλής συμπυκνώσεως
Μισό ματσάκι άνηθο ψιλοκομμένο
Αλάτι,πιπέρι
1 ποτήρι ελαιόλαδο.

Εκτέλεση

Αλατίζουμε τα πλυμένα λαχανικά.
Σοτάρουμε με λίγο λάδι,ελαφρά τις πατάτες,τις μελιτζάνες,τα κολοκυθάκια και από τις δυο πλευρές.Έπειτα τα κρεμμύδια με το σκόρδο.
Σε ταψί βάζουμε τις πατάτες,τις μελιτζάνεςτα κολοκυθάκια,καρότα, τον χυμό ντομάτας αραιωμένο σ’ ένα ποτήρι νερό.
Σοταρισμένα τα λαχανικά,το μπριάμ γίνεται πολύ πιο νόστιμο.
Από πάνω  στρώνουμε τις ντομάτες και τα κρεμμύδια.
Ρίχνουμε λάδι και πιπέρι και
ψήνουμε για 1 ώρα στους 230 βαθμούς τελευταία σχάρα του φούρνου.

Προλήψεις και δεισιδαιμονίες του Ξηρομέρου

image

image

image

image

image

Παλιά,κάθε κίνηση των ανθρώπων,στοιχειώνονταν από προλήψεις και δεισιδαιμονίες.

Κάθε εκδήλωση, κάθε φάση της ζωής του ανθρώπου  βασίζονταν πάνω σ’ αυτές.

Όταν κάποιος αρραβωνιάζονταν και το σπίτι είχε δυο πόρτες ,οι επισκέπτες ,έφευγαν απο την πόρτα που μπήκαν… για να μη χαλάσει το προξενειό.

Όταν άλλαζαν τα στέφανα και η κορδέλα καιγόταν από την λαμπάδα ,όλοι οι προσκεκλημένοι τρόμαζαν γιατί το θεωρούσαν κακό σημάδι…δηλαδή  χωρισμό ή θάνατο…

Το ζευγάρι ,ώσπου να χρονίσει απαγορεύονταν να παρακολουθήσει το μυστήριο άλλου γάμου,κηδείας ή να γίνουν κουμπάροι.
Επίσης οι νιόπαντροι δεν έτρωγαν κόλυβα.

Αν κάποιος πέθαινε σε σπίτι που είχαν κανονίσει γάμο και δεν γινόταν ν’ ακυρωθεί,έβγαζαν το νεκρό από το παράθυρο για να μπεί η νύφη από την πόρτα ή το αντίστροφο.
Αυτό γινόταν αν δεν είχε περάσει ένας χρόνος από το θάνατό του «σπιτίσιου».

Τα κόλυβα που έφερναν από άλλο  σπίτι δεν τ’ άφηναν μέσα όταν επέστρεφαν  στο σπίτι τους  να τα βρεί το ξημέρωμα.
Το κερί  που προοριζόταν  για κηδεία,το άφηναν  έξω στο παράθυρο.

Τους νεκρούς τους φύλαγαν τη νύχτα,για να μην περάσει γάτα ή σκύλος από πάνω του και…βρυκολακιάσει!!!

Στη νύφη,δεν έδιναν γαρυφαλλιές για να μην κάνει κορίτσια,ούτε κρεμμύδια για να μην είναι η ζωή της γεμάτη δάκρυα.

Όταν η πεθερά πέθαινε πριν να κλείσει χρόνο το  νιόπαντρο ζευγάρι ,οφειλόταν στο ότι η νύφη  μπαίνοντας στο σπίτι….κοιτώντας την… γαύγιζε σιωπηλά!!!
Οι συμπεθέροι δεν αντάλλασαν κουτάβια και γάτες,για να μην…τσακώνονται μεταξύ τους.

Ακόμα και η καθημερινότητά τους πλαισιώνονταν από προλήψεις.

Δεν έκαναν τίποτα απερίσκεπτα
Όταν έπεφτε ο ήλιος δεν έδιναν αλάτι,προζύμι,την σίτα  ,αυγά …δεν σκούπιζαν το σπίτι  και δεν πέταγαν τη  στάχτη από το τζάκι.
Αυγά δεν έδιναν για να μην καυγαδίζουν μέσα στο σπίτι…

Επίσης,θεωρούσαν κακό να
σκουπίζουν την ώρα που φεύγει ο άνδρας από το σπίτι ή όταν τα μικρά παιδιά άγγιζαν τη σκούπα τα έβαζαν να την πατήσουν για…να μην κοντύνουν ;;;
Αν κάποιος επισκέπτης διάβαινε το κατώφλι ενός σπιτιού «πέφτοντας»  πάνω στη νοικοκυρά που σκούπιζε και ..μάλλον κατά  λάθος τον άγγιζε η σκούπα, θεωρούσε ως κακό σημάδι κι ως ανεπιθύμητος από την οικοδέσποινα.

Ακόμη και σήμερα,όταν φεύγει κάποιος μακρινό ταξίδι δεν σκουπίζουν πριν διαβεί θάλασσα. Μερικοί λόγω άγνοιας μάλλον ,δεν σκουπίζουν,ώσπου να φτάσει στον προορισμό του.
Όταν κάποιος έφευγε  ταξίδι πίσω του έριχναν καθαρό νερό πίσω του για να πάει στο καλό…
«σταυρώνοντάς τον».
Νερό έριχναν κι όταν έφευγαν τα προικιά από το σπίτι της νύφης .

Οι τσοπάνηδες δεν τσούγκριζαν κόκκινα αυγά ,ούτε καν τα έπιαναν την ημέρα του Πάσχα ,αλλά την Δευτέρα της Λαμπρής,για να μη βγάλουν τα αιγοπρόβατα ,εξογκώματα και αυτοί ήταν που πρόσεχαν πάρα πολύ ώστε να μη δίνουν «απαγορευμένα» πράγματα τη νύχτα.

Όταν χυνόταν το αλάτι ήταν γρουσουζιά όπως και το σπάσιμο του καθρέφτη.
Αν κάποιος επισκέπτης ήταν ανεπιθύμητος   ή …Αρμένης έριχναν κρυφά πίσω του αλάτι και κείνος ως δια μαγείας… έφευγε.

Η λεχώνα απαγορεύονταν να βγεί έξω πριν της διαβάσει ο παπάς την ευχή,πριν να περάσουν σαράντα μέρες.
Αν ήταν ανάγκη να πάει κάπου,έπρεπε να πιαστεί από μεταλλικό πόμολο ή να πατήσει σε κάτι μεταλλικό,για να μην… σπάνε τα γυαλικά.
Την νύχτα δεν έβγαινε έξω γιατί γύρω της μάζευε κακά πνεύματα,ακόμα κι αν αυτή  ήταν  μέσα στο σπίτι …τα πνεύματα
περιφέρονταν  γύρω από αυτό.

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλες αμέτρητες προκαταλήψεις που δεν ανέφερα.

Ακόμη και σήμερα είναι πολλοί αυτοί που «εξετάζουν»την κάθε τους κίνηση.

Η λεχώνα δε βγαίνει έξω νύχτα, το κερί έξω απο το σπίτι,μετά απο κηδεία πριν μπεί στο σπίτι του κάποιος ρίχνει νερό στο πρόσωπό του,δεν δίνουν αυγά,οι τσοπάνηδες δεν αγγίζουν ή δεν  τρώνε κοκκινα αυγά τη μέρα του Πάσχα…
Κι όλα αυτά στο…
Ξηρόμερο … του 2012!

Το κακό μάτι: Αλήθεια ή δεισιδαιμονίες;

image

image

image

image

image

Το κακό μάτι ή βασκανία, έχει γίνει αποδεκτό και από την Εκκλησία.
Υπάρχει ειδική ευχή γι’  αυτή  που  διαβάζεται  από τον κληρικό στον παθόντα.
Λένε οτι ,το μάτιασμα γίνεται από ζήλεια…φθόνο…θαυμασμό.

Πολλοί ματιάζουν χωρίς να το θέλουν.

Τα συμπτώματα είναι πονοκέφαλος,πλήρης ατονία με πιο σοβαρά,όπως….σοβαρή ασθένεια ή θάνατος.

Η βασκανία όμως είναι γνωστή από την αρχαιότητα.
Κατά τον Πλάτωνα,μέσα στο ανθρώπινο σώμα υπάρχει πυκνή φωτιά,η οποία διαρρέει μέσω των ματιών, ονομάζοντας   τη βασκανία ως …αγνή φωτιά.

Ο Σωκράτης μιλάει για το κακό μάτι στον πλατωνικό διάλογο  «Φαίδων»,ενώ αναφορά  στο φόβο της βασκανίας κάνει και ο Πλούταρχος .

Επίσης ο   Πυθαγόρας με τον  Ζήνωνα που προσπάθησαν να εξηγήσουν το φαινόμενο.

Πολύ παλιά στο Ξηρόμερο,απέδιδαν στο κακό μάτι ακόμα και το θάνατο μωρών παιδιών ή ολόκληρων κοπαδιών.

Ίσχυε κάτι τέτοιο ή το απέδιδαν εκεί λόγω άγνοιας παιδικών ασθενειών,άγνωστες ως τότε,όπως το σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου,έλλειψη παρακολούθησης από παιδίατρο κ.λ.π.
Οι ηλικιωμένοι,είναι πεπεισμένοι οτι έχαναν τα ζωντανά τους ή  τ’ ‘αγγελούδια τους από το κακό μάτι.
Πώς γινόταν ένα υγιέστατο μωρό μετά από την επίσκεψη κάποιου που ματιάζει ,την άλλη μέρα να χάνεται;

Σε όλα τα χωριά,αυτούς που μάτιαζαν σε τέτοιο σημείο τους έτρεμαν,τους  απέφευγαν κι  έπαιρναν προληπτικά μέτρα.

Αυτά ήταν η γαλάζια χάντρα,το μπλέ ματάκι ,τα σκόρδα,το γάνωμα,το νερό από τις κότες και το δρασκέλισμα.

Η γαλάζια χάντρα ,φοριόταν όπως και σήμερα σαν κόσμημα ή καρφιτσωνόταν μέσα από τα ρούχα ,όπως και το φυλαχτό που περιείχε κομμάτι του Τιμίου Ξύλου,συνήθως κάτω από τη μασχάλη.

Το σκόρδο το τοποθετούσαν κάτω από το προσκέφαλο του μωρού ή κρέμαγαν μια πλέχτρα πίσω από την πόρτα.
Το γάνωμα γινόταν από την  κάπνα  μαγειρικών σκευών της φωτιάς,στο πίσω μέρος των αυτιών.
Το νερό από τις κότες το έδιναν σε παιδάκια να πιούν για να μην ματιάζονται!!!
Όπως και το δρασκέλισμα,που η μάνα πέρναγε πάνω από το παιδί της ,πριν βγεί σε κοινή θέα.

Μερικοί υποστηρίζουν θερμά,ακόμα και σήμερα για τις συνέπειες του ματιού.
Αν και δύσπιστη,έχω δεί ανθρώπους με την ετικέτα του…»ματιαστή»
μετά από έντονη  παρακολούθηση κάποιου ζώου,την επομένη μέρα να ψοφάει,ενώ ήταν υγιέστατο.
Ή και μωρών παιδιών,που ενώ ήταν μια χαρά,μετά απο έκθεση σε μάτι…φθονερό…να αδιαθετεί ξαφνικά σε ανησυχητικό στάδιο ,ενώ μετά το «σταύρωμα» να συνέρχεται αμέσως.

Το μάτι σκάει πέτρα λένε.
Πώς βγήκε αυτή η φράση;
Κάποια παρακολουθούσε έναν μάστορα που κατάφερε και λάξευσε μια πολύ στραβή πέτρα για να την βάλει σε αγκωνάρι ( γωνία) του πέτρινου σπιτιού που έχτιζε.
Η γυναίκα κοίταζε  την λαξευμένη πέτρα  με περίσσιο θαυμασμό και χωρίς να μετακινηθεί…η πέτρα άνοιξε στα δύο.
Όταν κάποιος ματιάζεται τον συνεφέρουν  με κάποια λόγια μυστικά,σταυρώνοντας το νερό με μικρό ξύλινο σταυρό και σβήσιμο κάρβουνων μέσα σ’ αυτό  ,όπως επίσης με  λάδι κι αλάτι ,  με το λάδι του καντηλιού και με  το κόμπιασμα μαντηλιού.
Το τελευταίο με το καντήλι γίνεται με λόγια της Εκκλησίας,τα οποία δίνονται σε άλλους δύο,από ‘κείνον που ξέρει μόνο την Μεγάλη Πέμπτη.
Κι αυτά τα λόγια δεν διαβάζονται δυνατά.
Το «στάυρωμα» πρέπει να γίνει από τρείς, λένε.

Αν κάποιος ξέρει τα λόγια του πιάνουν συνήθως με την πρώτη φορά εκτός κι αν  έχει πολύ «έντονο  μάτι».
Όταν κάποιος ξεματιάζει ,ποτέ δεν τον ευχαριστούν ,γιατί δεν πιάνεται,είναι σαν να μην έγινε.
Η ξεματιάστρα που λέει τα λόγια νιώθει πονοκέφαλο ή χασμουριέται έντονα.
Μόνο πονοκέφαλο έχω νιώσει.

Τι συμβαίνει στην
πραγματικότητα;
Όλα αυτά ισχύουν ,ή είναι δεισιδαιμονίες ;
Όλοι έχουν παραδεχτεί ότι κάτι συμβαίνει με την ενέργεια   των ματιών.

Η επιστημονική εξήγηση είναι οτι τα μάτια εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα  που  κάτω από ορισμένες συνθήκες προκαλούν έντονα φαινόμενα ακόμα και …το θάνατο!
Σαν ρεύμα που κυκλοφορεί κι όταν βρίσκει εμπόδιο,γίνεται βραχυκύκλωμα.

Σήμερα,ακούς πολλούς ομορφάντρες και….Αμαζόνες με έναν  απλό πονοκέφαλο ή ατονία να ισχυρίζονται οτι… ματιάστηκαν.
Μερικοί,έχουν όντως πρόβλημα και δεν παίζει ρόλο η εξωτερική ομορφιά.
Όταν γίνεται σε καθημερινή βάση όμως  δεν οφείλεται στο μάτι αλλά… σε αυθυποβολή.

Παντεσπάνι

image

 

 

Το παντεσπάνι είναι ένα εύκολο γλυκό,αλλά με κάποια μυστικά για την επιτυχία του.
Τα αυγά πρέπει να είναι εκτός ψυγείου,σε θερμοκρασία δωματίου,για να κάνουν σφιχτή μαρέγκα.
Λίγες σταγόνες λεμόνι  κάνουν πιο αφράτη   μαρέγκα.
Αν η μαρέγκα αποτύχει,απέτυχε και το γλυκό.
Τα χτυπητήρια  πρέπει να είναι  τελείως καθαρά και το μπώλ ή λεκάνη  να είναι πλαστική.
Σιροπιάζουμε το γλυκό αφού κρυώσει ή μόλις βγάλουμε απο το φούρνο με κρύο σιρόπι.
Ποτέ δε χαμηλώνουμε τη θερμοκρασία,γιατί το γλυκό «κάθεται».
Καλύτερα ν’ αρχίσουμε με μέτρια θερμοκρασία κι ανεβάζουμε μετά.
Παλιά για να φτιάξουν ένα παντεσπάνι,μαζεύονταν δυο- τρεις γυναίκες.
Η μιά χτύπαγε τ’ ασπράδια και οι άλλες τα κροκάδια με τη ζάχαρη.
Για χτυπητήρια είχαν μια ειδική λεία σανίδα.
Σήμερα,γίνεται ευκολότατα χάρη στην τεχνολογία.

Υλικά

(για το ταψί της κουζίνας)

25 αυγά
25 κουταλιές σούπας ζάχαρη
25 κουταλιές σούπας σιμιγδάλι
1/2 φακελάκι baking powder
Ξύσμα από ένα πορτοκάλι( προαιρετικά)
Ξύσμα από ένα λεμόνι
5  βανίλιες

Για το σιρόπι

6 ποτήρια νερό
5 ποτήρια ζάχαρη
λίγη φλούδα από λεμόνι.

Εκτέλεση
Ετοιμάζουμε το σιρόπι για να κρυώσει όταν βγεί το γλυκό,βράζοντας όλα τα υλικά μαζί,χωρίς ν’ ανακατεύουμε.
Αφήνουμε να δέσει περίπου 10 λεπτά,αφού πάρει βράση.
Χωρίζουμε τα αυγά σε κροκάδια και ασπράδια.
Τα αυγά εκτός ψυγείου,για τουλάχιστον 2 ώρες.
Χτυπάμε τα κροκάδια με τη ζάχαρη,ώσπου να ασπρίσουν.
Έπειτα σε πλαστική στεγνή λεκανίτσα,χτυπάμε τα ασπράδια σε μαρέγκα.
Προσθέτουμε λίγες σταγόνες λεμόνι για να σφίξει και όταν «στέκεται»,ρίχνουμε κουταλιά κουταλιά,στα κροκάδια ανακατεύοντας απαλά με κουτάλι πλέον ή στην χαμηλή ταχύτητα του μίξερ,να ενσωματωθεί.
Έπειτα το ξύσμα ,τις βανίλιες και το σιμιγδάλι κουταλιά- κουταλιά.
Βουτυρώνουμε το ταψί, αδειάζουμε το μείγμα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο με αέρα στους 180-200 βαθμούς,στην τελευταία σχάρα του φούρνου.

Όταν βυθίζοντας μια οδοντογλυφίδα,βγαίνει στεγνή ,είναι έτοιμο.
Σιροπιάζουμε,κουταλιά κουταλιά ρίχνοντας παντού σιρόπι,το ένα ζεστό και το άλλο κρύο.
Αφήνουμε να κρυώσει και μετά κόβουμε.
Αν τ αυγά είναι ζεστά και η μαρέγκα σφιχτή,δε χρειάζεται baking.

Τυροπιτάκια με χειροποίητο φύλλο

image

image

image

image

Για τη ζύμη

1 ποτήρι χλιαρό νερό
1 1/2 κουτ.γλυκού αλάτι ψιλό
2 κουτ.σούπας ελαιόλαδο
Αλεύρι όσο πάρει

Για τη γέμιση

150 γρ.  φέτα τριμμένη με το χέρι
50 γρ.γραβιέρα τριμμένη
1 φλυτζανάκι του καφέ γάλα.

1 φλυτζάνι τσαγιού ελαιόλαδο για τα φύλλα.

Εκτέλεση.

Ετοιμάζουμε τη ζύμη  και χωρίζουμε σε  6 μπαλάκια ( δές φύλλα για πίτα).
Σκεπάζουμε  με πετσέτα κι αφήνουμε να ξεκουραστεί.
Ανακατεύουμε τα υλικά της γέμισης .
Ανοίγουμε ένα ένα τα μπαλάκια σε μεγάλα φύλλα και κόβουμε σε λωρίδες 5 εκ.-7 εκ. περίπου.
Στη γωνία τοποθετούμε ένα κουταλάκι του γλυκού γέμιση και διπλώνουμε ν αγγίξει την άλλη άκρη.
Βάζουμε 2 λωρίδες φύλλου λαδωμένες ανάμεσα και φτιάχνουμε 2 τυροπιτάκια ,ή μία λαδωμένη για ένα τυροπιτάκι.
Διπλώνουμε ζίγκ-ζάγκ κι όταν φτάσουμε στη μέση των λωρίδων κόβουμε και συνεχίζουμε με το επόμενο.
Τοποθετούμε σε λαδωμένο ταψί και λαδώνουμε από πάνω τα τυροπιτάκια με πινέλο.
Ψήνουμε στους 210 βαθμούς για 40 λεπτά περίπου.
Όταν τα βγάλουμε σκεπάζουμε για 10 λεπτά με πετσέτα.

Ποτό βύσσινο

image

image

Στα μέρη μας το λικέρ βύσσινο,είναι αρκετά διαδεδομένο.
Είναι απλό,εύκολο και ωριμάζει  με το πέρασμα του χρόνου.
Τα υλικά του, ώριμα βύσσινα,ζάχαρη και  κονιάκ.

Υλικά

1 κιλό βύσσινα ολόκληρα
600-800 γρ. ζάχαρη( ανάλογα πόσο γινωμένα είναι τα βύσσινα)
1 1/2 – 2 λίτρα κονιάκ
1 γυάλινη φιάλη 2 λίτρων.

Διαδικασία

Βάζουμε τα πλυμένα βύσσινα,σε μεγάλο γυάλινο μπουκάλι,μαζί με ένα φλυτζανάκι του καφέ  κονιάκ και τη ζάχαρη.
Το σφραγίζουμε και το βγάζουμε στον ήλιο,ανακουνώντας μια φορά τη μέρα.
Όταν λιώσει η ζάχαρη, μετά από 8 μέρες δοκιμάζουμε και προσθέτουμε κι άλλη.
Επίσης,όταν λιώσει η ζάχαρη ρίχνουμε το υπόλοιπο κονιάκ κι αφήνουμε ξανά στον ήλιο,μέχρι να λιώσει τελείως η ζάχαρη.
Ανακουνώντας την μπουκάλα μια φορα τη μέρα.
Τα βύσσινα δεν τα πετάμε, όταν σερβίρουμε προσθέτουμε ένα δύο στο ποτήρι,ή αν αφαιρέσουμε το κουκούτσι,τα κάνουμε …σοκολατάκια,στολίζουμε τούρτες κ.λ.π.

Ηλιοβασίλεμα …εικόνες από τον τόπο μας

image

image

image

image

image

Ηλιοβασίλεμα!
Το φώς του ήλιου,ζωγραφίζει το τοπίο  με υπέροχα χρώματα!
Καθώς λιγοστεύει το φώς , μώβ,ρόζ και πορτοκαλί αποχρώσεις ,χρωματίζουν τον  γαλάζιο ουρανό  , δημιουργώντας  όμορφες εικόνες!

Εκμέκ κανταϊφι

image

Το εκμέκ είναι εύκολο γλυκό,αλλά λίγο χρονοβόρο.
Ό,τι αργεί όμως αξίζει.Ένα δροσερό και σχετικά ελαφρύ γλυκό.
image

Υλικά

( για το ταψί της κουζίνας)
900 γρ. φύλλο κανταΐφι
1 και λίγο κούπα βούτυρο ή βιτάμ

Κρέμα 1η

15 κουταλιές άνθος αραβοσίτου βανίλια
15 κουτ.σούπας ζάχαρη
5 βανίλιες
1500 γρ.γάλα
2 κροκους αυγών

Κρέμα 2η σαντιγύ

3 φάκελοι  Γιώτης Garni
500-550 γρ. γάλα πλήρες

Κρέμα 3η

3 φάκελοι κρέμα ζαχαροπλαστικής

200 γρ,αμύγδαλα καθαρισμένα ,κομμένα,καβουρδισμένα
Ή 200 γρ.  φυστίκι Αιγίνης
γάλα όσο χρειαστεί ( αναγράφεται στη συσκευασία)

Σιρόπι

7 ποτήρια νερό
6 ποτήρια ζάχαρη
Φλούδα λεμονιού

Εκτέλεση

Βουτυρώνουμε το ταψί κι αφού έχουμε ξάνει το φύλλο ,το απλώνουμε.
Περιχύνουμε με το λιωμένο βιτάμ και ψήνουμε ,ώσπου να ροδίσει καλά.
image

Αν θέλετε βάζετε και τα κομμένα αμύγδαλα να ψηθούν,ακαθάριστα  όμως κι ακαβούρντιστα.
Παράλληλα ετοιμάζουμε το σιρόπι,βράζοντας όλα τα υλικά μαζί ,ώσπου να δέσει.
Όταν βγεί το γλυκό,ρίχνουμε το κρύο σιρόπι ,ένα από τα δύο πρέπει να είναι κρύο.
Ετοιμάζουμε την  άνθος αραβοσίτου,σύμφωνα με τις οδηγίες,πάνω στο πακέτο.
Την κρέμα ζαχαροπλαστικής,τώρα…υπάρχει μείγμα σε φάκελο ή τη φτιάχνουμε μόνοι μας με αυγά και κορν φλάουρ.
Προτιμώ τη σκόνη για πιο γρήγορα.
Την άνθος αραβοσίτου,την σκεπάζουμε με μεμβράνη για να μην κάνει κρούστα.
Αφού  χτυπήσουμε  την σαντιγύ τη βάζουμε  στην κατάψυξη για μισή ώρα…μετά δουλεύεται καλύτερα.
Στην σαντιγύ,βάζουμε λιγότερο γάλα απο τις οδηγίες του κουτιού,έτσι στέκεται. Και λίγο λικέρ ή κονιάκ ,της δίνει ξεχωριστή γεύση.

Την κρέμα ζαχαροπλαστικής, τη χτυπάμε για 10 λεπτά στο μίξερ,με γάλα,έχει οδηγίες στο κουτί.
image

Αφού  κρυώσει τελείως το σιροπιασμένο καταΐφι,στρώνουμε με σπάτουλα την κρέμα άνθος αραβοσίτου και από πάνω την ζαχαροπλαστικής.
image

Έπειτα την μισή  σαντιγύ  και με το κορνέ στολίζουμε.
Πασπαλίζουμε με φυστίκι Αιγίνης ή αμύγδαλα και φρουί γλασσε ψιλοκομμένα.
image

Βάζουμε στο ψυγείο για να σφίξουν οι κρέμες.
Κόβουμε μετά από 2-3 ώρες.

Η ξυλογλυπτική στο Ξηρόμερο

image

image

image

image

image

Η ξυλογλυπτική,στα μέρη μας,είναι μια ξεχασμένη,αλλά αξιοθαύμαστη τέχνη.
Σήμερα,αν κάποιος ασχολείται ακόμα με την ξυλογλυπτική,είναι ηλικιωμένος.

Μια τέχνη,που δεν διδάσκονταν σε σχολή αλλά παρατηρώντας κάποιον που ασχολούνταν μ’ αυτή και με τις φιλότιμες υποδείξεις του στον ενδιαφερόμενο.

Για να ασχοληθεί κάποιος μ’ αυτή έπρεπε να έχει προσωπικό ζήλο.
Συνήθως, ασχολούνταν  οι τσοπάνηδες ,που το καλοκαίρι είχαν απεριόριστο ελεύθερο χρόνο.

Τις τεχνοτροπίες και τα μυστικά της ξυλογλυπτικής,διδάχτηκαν από  πρώην φυλακισμένους.
Ξυλόγλυπτες δημιουργίες,είναι οι ρόκες,σφραγίδες άρτου,εικόνες,γκλίτσες, κουτάλες, στεφάνια, πλαστήρες, πλάστες και σπάνια εικονοστάσια.

Οι ρόκες,ήταν κεντημένες στην κεφαλή τους με ανάγλυφες παραστάσεις,που εμοιαζαν με αυτή των πρωτόπλαστων ή τρισδιάστατα σκαλισμένες.

Οι γκλίτσες σκαλίζονταν  στη λαβή.
Οι εικόνες και οι σφραγίδες λαξεύονταν εξ’ ολοκλήρου και έπαιρνε μήνες για να τελειοποιηθούν.
Τα στεφάνια,οι πλαστήρες και οι πλάστες δεν είχαν ιδιαίτερο κόπο,αλλά έπρεπε να είναι ολόισια,χωρίς εξογκώματα.

Το ξύλο δουλεύονταν χλωρό κι αφού το καθάριζαν το έβαζαν σε νερό για να φουσκώσει και να μαλακώσει.
Αφού του έδιναν τη μορφή που ήθελαν το έκαιγαν ,συνήθως αυτά που έπρεπε να είναι ολόισια όπως αγκλιτσόξυλα,πλάστες κ.λ.π.

Τα ξύλα που προτιμούσαν ήταν αγριοκερασιά,αγριοτριανταφυλλιά,μαυραγκαθιά.
Η μαυραγκαθιά,δίνει βυσσινόμαυρα δημιουργήματα.

Τα εργαλεία της ξυλογλυπτικής ήταν το ξυλοφάι,σαν χοντρή λίμα που μ ‘αυτό έδιωχναν τα μεγάλα εξογκώματα,το γυαλόχαρτο για την τελική λείανση,το κοπίδι για τρύπες και κεντήματα και το ξυράφι,είτε ίσιο,είτε γυρισμένο για να καταφέρνει τα κοίλα σημεία,όπως στις κουτάλες.Η άκρη της κουτάλας,σκαλίζονταν με λεπτοδουλεμένο κέντημα.
Τα γλυπτά,τα περνούσαν με λάδι,για να έχουν πιο έντονο γλυκό χρώμα και γυαλάδα.
Στις εικόνες βάζουν βερνίκι.
Ο καλός τεχνίτης ξεχώριζε από την  έμφαση που έδινε στην  λεπτομέρεια.<br

Εντύπωση μου έκανε μια γκλίτσα ενός παππού από Τρύφου,που στη λαβή της είχε πλεγμένα δυό φίδια,με το κεφάλι να καταλήγει στην κορυφή.Η  παράσταση πλαισιωνόταν από ανάγλυφα φύλλα,που δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση οτι είναι ολοζώντανα
ανάμεσα σε βλάστηση.
Όπως και μια ξυλόγλυπτη χειροποίητη ομώνυμη  εικόνα,πριν από 20 χρόνια στο ξωκκλήσι της Αγ.Παρασκευής Μπόικου.Ήταν φτιαγμένη με περίσσια αγάπη και το αποτέλεσμα,σίγουρα ήταν δουλειά πολλών μηνών και απεριόριστης  υπομονής.

Σήμερα,οι ξυλόγλυπτες δημιουργίες κοσμούν τα λαογραφικά μουσεία ενώ σκαλιστές χειροποίητες εικόνες,ξωκκλήσια.

Πώς να σώσετε τα φυτά σας από την παγωνιά

image

image

image

image

Τα φυτά εξωτερικού χώρου,είναι εκτεθειμένα στην κακοκαιρία.
Για να μην τα κάψει ο πάγος,τα σκεπάζουμε με νάυλον.
Αν είναι πολλά ή η παγωνιά τα βρήκε ξεσκέπαστα,τα φυτά μαραίνονται σαν να έχουν βράσει.
Υπάρχει λύση.
Κλαδέψτε τα πειραγμένα σημεία των φυτών,αν χρειαστεί και ολόκληρο,αφήνοντας την καρδιά του,δηλαδή το νέο μπουμπούκι ή βλαστάρι.
Μην τα φοβάστε θα ξαναρίξουν.
Τέτοια φυτά είναι οι τριανταφυλλιές,αν και είναι δύσκολο να καούν ολόκληρες.
Τα πολύ ευαίσθητα είναι τα κρίνα,οι γαρυφαλλιές,οι γαρδένιες,οι καμέλιες,οι μπιγκόνιες και γενικά όλα τα φυτά που έχουν σαρκώδη  ή λεπτά φύλλα.
Οι πρώτες ζεστές μέρες της Άνοιξης θα τα αναζωογονήσουν,θ ‘ αναγεννηθούν.
Αν δεν τα κλαδέψετε το κάψιμο θα προχωρήσει ως τη ρίζα τους και θα ξεραθούν.

Τυροπιτάκια εύκολα

image

Υλικά
Για την ζύμη

1 κεσεδάκι γιαούρτι στραγγιστό
1 φαρινάπ
1 βιτάμ 250 γρ.
1 κουτ.γλυκού αλάτι ψιλό
Ή 6 φύλλα κρούστας
Ή 300-400  γρ. φύλλο σφολιάτας.

Για την γέμιση

1 αυγό (προαιρετικά)
125 γρ.φέτα τριμμένη με το χέρι
125 γρ.ανθότυρο ( μυζήθρα)
Λίγο πιπέρι

Εκτέλεση

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά της ζύμης.
Το βιτάμ πρέπει να είναι μαλακό.
Δε ζυμώνουμε πολύ.
Ίσα – ίσα να ενωθούν τα υλικά.
Αφήνουμε πέντε λεπτά,να ξεκουραστεί κι ανοίγουμε σε χοντρό φύλλο.
Σ ένα μπωλ αναμειγνύουμε τα υλικά της γέμισης.
Μ’ ένα ποτήρι ή κουπ πατ κόβουμε στρογγυλά  και τοποθετούμε ένα κουταλάκι του γλυκού γέμιση στο κέντρο.
Διπλώνουμε και κολλάμε το φύλλο πατώντας τις άκρες με πηρούνι.
Συνεχίζουμε με το υπόλοιπο φύλλο.
Τοποθετούμε σε λαδωμένο ταψί και ψήνουμε ώσπου να ροδίσουν στη μεσσαία σχάρα του φούρνου,στους 180 περίπου μισή ώρα.
Για πιο γρήγορα ανακατεύουμε ζύμη και γέμιση μαζί,αλλά δεν γίνονται όμορφα.
Η ίδια διαδικασία γίνεται και με φύλλο κρούστας ή σφολιάτα.
Το φύλλο κρούστας ,βάζουμε 2 λαδωμένα μεταξύ τους και τα  κόβουμε στα τρία ,σε λωρίδες.
Βάζουμε ένα κουτ.γλυκού γέμιση στη γωνία και διπλώνουμε,ώσπου να φτάσουμε στην κορυφή ,διπλώνοντας έτσι ώστε η γωνία να πηγαίνει στην άκρη,πότε αριστερά και πότε δεξιά.

Ντόνατς

 

 

 

Σας αρέσουν τα ντόνατς;Φτιάξτε μόνες σας,πολύ εύκολα,αλλά αργούν λίγο γιατί έχουν μαγιά.

Υλικά
( για 24 κομμάτια)

1 φακελάκι μαγιά ξηρή
4 φλυτζάνια τσαγιού ,αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 φλυτζάνι  τσαγιού χλιαρό γάλα
1/2 φλυτζάνι τσαγιού χλιαρό νερό
1/4 φλυτζάνι του τσαγιού  ζάχαρη
1 κουτ.γλυκού αλάτι ψιλό
1 αυγό
1/4 φλυτζάνι του τσαγιού βούτυρο λιωμένο.
1/2 λίτρο καλαμποκέλαιο

Εκτέλεση

Διαλύουμε τη μαγιά στο ζεστό νερό,καλύτερα από το βράδυ,μαζί με 1 κουτ.γλυκού ζάχαρη και λίγο αλεύρι.
Ή ετοιμάστε τη μαγιά,μισή ώρα πριν.
Ρίχνουμε όλα τα υλικά στο αλεύρι και ζυμώνουμε,ώστε να έχουμε μια εύπλαστη ζύμη.
Αφήνουμε λίγο να ξεκουραστεί και  πλάθουμε σε κορδονάκι,κλείνοντάς το,έτσι που να έχει κενό στη μέση,σαν όμικρον.
Βάζουμε σε ταψί και σκεπάζουμε με πετσέτα.
Μόλις διπλασιαστούν, βάζουμε σε βαθύ τηγάνι μπόλικο καλαμποκέλαιο , αφήνουμε κάψει,ρίχνουμε λίγα – λίγα τα ντόνατς ,ώστε να χρυσίσουν από τη μια πλευρά και μετά από την άλλη.
Τα τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί και πασπαλίζουμε με άχνη και κανέλλα ή γλασσάρουμε με γλάσσο σοκολάτας,βανίλιας ,ή με μέλι.

Κουλουράκια Ξηρομέρου

image

image

image

Εμείς δεν περιμένουμε το Πάσχα για κουλουράκια,φτιάχνουμε όλες τις εποχές,με απλά υλικά.

Υλικά

1 ποτήρι λάδι
1 ποτήρι γάλα
2 1/2 ποτήρια ζάχαρη
Ή 1 ποτήρι γάλα+ χυμό πορτοκαλιού
2 κοφτά κουτ.γλυκού baking  powder
2 κοφτά κουτ.γλυκού σόδα
Ξύσμα από ένα πορτοκάλι
5 αυγά
Αλεύρι για όλες τις χρήσεις όσο πάρει( περίπου 2 κιλά)

Εκτέλεση

Ρίχνουμε σε μια λεκάνη το λάδι και τη ζάχαρη,χτυπάμε λίγο με σύρμα και προσθέτουμε το γάλα,τα αυγά και το ξύσμα,το baking και τη σόδα.
Προσθέτουμε σταδιακά το αλεύρι κι όταν αρχίζει να πήζει ,δουλεύουμε με το χέρι.
Ζυμώνουμε ελαφρά,ώστε να πετύχουμε μια εύπλαστη,όχι σφιχτή ζύμη.
Παίρνουμε ένα κομμάτι ζύμης όσο ένα μικρό καρύδι,
πλάθουμε με ελαφρώς λαδωμένα χέρια σε ό,τι σχήμα θέλουμε και τοποθετούμε σε λαδωμένο ταψί,αραιά μεταξύ τους.
Ψήνουμε στους 200 βαθμούς με αέρα ή πάνω – κάτω αντίσταση,ώσπου να ροδίσουν καλά.
Η δόση αυτή βγάζει τρία μεγάλα ταψιά.

Τα κουλουράκια δεν τα ζυμώνουμε πολύ,ίσα- ίσα να ενωθούν τα υλικά,γιατί σκληραίνουν μετά.

Πού κρύβεται η ευτυχία;

image

image

image

Η ευτυχία,είναι μια έννοια αντικειμενική.
Μερικοί άνθρωποι,είναι ευτυχισμένοι με απλά πράγματα κι άλλοι ενώ έχουν μεγάλη περιουσία,δυστυχούν.
Τα υλικά αγαθά,έχει αποδειχθεί οτι δεν φέρνουν την ευτυχία.
Άνθρωποι πλούσιοι,άνθρωποι που ποτέ δεν τους έλειψε τίποτα,δεν είναι ευτυχισμένοι,ειδικά αυτοί που δεν κόπιασαν για να τα αποκτήσουν.
Συνέχεια  προσπαθούν να αποκτήσουν ακόμα πιο πολλά.
Η απληστία…δε φέρνει την ευτυχία.
Την αναζητούν σε λάθος μέρη,με λάθος τρόπο.
Ενώ άλλοι  άνθρωποι ,είναι ευτυχισμένοι με απλά καθημερινά πράγματα.
Άνθρωποι ανοιχτόκαρδοι οποιασδήποτε τάξης και ηλικίας.
Έτοιμοι να μοιραστούν, λαμβάνουν με χαρά ,αυτό που τους δίνεται.
Και δεν αναφέρομαι σε υλικά αγαθά.
Αλλά σε πράγματα απλά,που δεν κοστίζουν τίποτα.
Μόνο μεγαλείο ψυχής.
Και η αγάπη δεν κοστίζει.
Μια αγκαλιά,ένα χάδι,ένα παιδικό τραγούδι,μπορεί να χαρίσουν σε κάποιους την ευτυχία.
Κι αυτοί που αρκούνται με τόσα λίγα ,είναι οι ηλικιωμένοι,οι απόμαχοι της ζωής,που πλέον δεν είναι παραγωγικοί,αλλά προσφέρουν απλόχερα την σοφία τους,που τους χάρισε  ο χρόνος.
Η

ορμή της

νιότης

είναι αξιοζήλευτη τόσο όσο και η σοφία των γηρατειών.
Όπως και τα παιδιά,έτσι και οι ηλικιωμένοι έχουν τις παραξενιές τους.
Όπως και εμείς.
Μόνο που αυτοί,δεν είναι σε θέση να προσφέρουν κι όλα τους φταίνε.
Νιώθουν παραμερισμένοι από τη ζωή,αν τους παραμερίσουμε κι εμείς ,ειδικά τα άτομα με Αλτσχάιμερ,τότε η πορεία τους φθίνει.
Παραιτούνται πιο νωρίς από τη ζωή.
Αν ρωτήσετε ή αν σκεφτείτε τί πέρασε ένας ηλικιωμένος…
Οι περισσότεροι,έχουν ζήσει το έπος του ’40,την πείνα,τον εμφύλιο,τη δικτατορία,τις αλλαγές της πολιτικής ζωής της χώρας,ως σήμερα.
Οι ηλικιωμένοι,είναι η Ιστορία της Ελλάδας,ζωντανή.
Συζητήστε μαζί τους και θα δείτε πτυχές της Ιστορίας,διαφορετικές απ’ ότι γράφονται στα βιβλία.
Και μην πάρετε μια γνώμη,ρωτήστε πολλούς.
Επισκεφθείτε ένα ΚΑΠΗ,ή ένα γηροκομείο και μάθετε για το πώς αντιμετώπισαν την φτώχεια,τον πόλεμο,την χούντα.
Ακούστε πώς τα κατάφεραν στα δύσκολα χρόνια.
Η χαρά τους,όταν συζητάτε μαζί τους καθρεφτίζεται στην λάμψη των θολωμένων τους ματιών.
Ποιός δε θυμάται στα παιδικά του χρόνια τη γιαγιά,να λέει παραμύθια;
Στους  νέους η γλώσσα προτρέχει της λογικής,όμως με τα χρόνια ωριμάζουν ,αντιμετωπίζουν μια κατάσταση πολύ πιο διαφορετικά απ’ ότι στα δεκαοχτώ μας  και όσο περνάνε τα χρόνια,τους προσθέτουν σύνεση .
Κάποτε θα φτάσουμε κι εμείς στη θέση τους.
Πάντα

έχουν απεριόριστο χρόνο για μας…

που ο χρόνος δε μας αρκεί..

Γυναίκα

image

image

Η γυναίκα,η πηγή της ζωής.
Ο τρόπος σκέψης της,η συμπεριφορά της ακόμα παραμένει άλυτο μυστήριο για τους άνδρες.
Κανένας άνδρας ακόμα,δε ξέρει τί θέλουν οι γυναίκες.
«Όταν της δίνεις σημασία,λέει οτι την πιέζεις,
Όταν δεν της μιλάς συνέχεια,λέει οτι αδιαφορείς,
Όταν της κάνεις τα χατήρια,σε τραβάει από τη μύτη,
Όταν δεν της τα κάνεις,σε θεωρεί τύραννο»…
Η γυναίκα,από τη φύση της είναι δυναμική και ασχολείται παράλληλα με πολλά πράγματα.
Παράλληλα μπορεί να φέρει σε πέρας δυο δουλειές σε αντίθεση με τον άνδρα που πρώτα τελειώνει τη μία και μετά ασχολείται με την άλλη.
Εισβάλλει δυναμικά στο χώρο της πολιτικής ,της εργασίας,κατακτώντας την κορυφή.
Διεκδικεί και ζεί τη ζωή!
Ξέρει τα δικαιώματά της και προχωρά ακάθεκτη.
Ακόμα κι αν επιλέξει,να ζεί στη σκιά του άνδρα,κάνει θαύματα.
«Πίσω από κάθε ισχυρό άνδρα,κρύβεται μια γυναίκα».
Όπως παλιά,όταν η γυναίκα -ειδικά στο Ξηρόμερο-δεν είχε δικαιώματα,αλλά μόνο υποχρεώσεις,εφ’ όσον ήθελε ν αλλάξει τη ζωή της,κατάφερνε να κάνει τον άνδρα υποχείριό της.
Κι ο άνδρας,το ισχυρό αυτό φύλο,είχε την ψευδαίσθηση οτι οι αποφάσεις είναι δικές του.
Παντού μπροστά,στη δουλειά ,εργαζόταν μέρα – νύχτα σκληρά για να τα προλάβει όλα.
Αγωνίστρια είτε στην πρώτη γραμμή,είτε πιο πίσω.
Στην επανάσταση του ’21 ,στην αντίσταση ,στον εμφύλιο,άφησε το σημάδι της.
Ο άνδρας τη θεωρούσε και της φερόταν ως κατώτερη,γιατί αυτή αποδέχτηκε αυτό το ρόλο.Δεν έκανε τίποτα για να το αλλάξει,αντίθετα, περνούσε απο γενιά σε γενιά,αυτή την αντίληψη.
Όταν η γυναίκα αντιστάθηκε,όταν σήκωσε κεφάλι ήρθαν τα πάνω-κάτω.
Η επανάσταση της γυναίκας σε όλους τους τομείς  της ζωής,ξένισε αφάνταστα τον άνδρα.
Τα διαζύγια αυξήθηκαν δραματικά γιατί….γιατί η γυναίκα δεν υποχωρεί…λένε το σπίτι το κρατά η γυναίκα….όσο κι αν δεν μας συμφέρει,στην πλειοψηφία είναι αλήθεια.Αυτό δε σημαίνει οτι αποδεχόμαστε τη νοοτοπία αυτή ,χωρίς να προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε.
Η ανοχή είναι μητέρα,όλων των εγκλημάτων.
Οι λογικοί άνδρες έχουν αποδεχτεί την ισότητα των δύο φύλων
(άλλο ισότητα κι αλλο φεμινισμός).
Μερικοί κουβαλάνε ακόμα υπολλείματα της νοοτροπίας της ανωτερώτητάς τους.
Και σ αυτό,πάλι γυναίκα ευθύνεται,όταν σαν μάνα γαλουχεί το γιό της με αυτή την αντίληψη.
Συμπέρασμα:
Η γυναίκα σε γεννά….κι η γυναίκα σε πεθαίνει..
Η γυναίκα σε πλάθει όπως αυτή θέλει…
Η γυναίκα σε κυβερνά…κι η γυναίκα σε κάνει αφέντη…
Η γυναίκα σε κρατά…κι η γυναίκα σε διώχνει…
Η αρχή και το τέλος της ζωής σου… οφείλεται στη γυναίκα.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει,γιατί γιορτάζουμε μια συγκεκριμένη μέρα και τί είδους ισότητα έχουμε όταν ακόμα και στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις αναγκάζονται να δουλεύουν και να ασχολούνται παράλληλα με το σπίτι και τα παιδιά.

Ξεχασμένες συνταγές

image

Η μπαζίνα,ήταν το φαγητό που ανάθρεψε γενιές ολόκληρες,ένα φαγητό,που κράτησε ζωντανούς τους  Ξηρομερίτες τα δύσκολα  χρόνια,τα χρόνια της κατοχής.
Όπως η μπομπότα και η κουλούρα .
Όλα αυτά,γινόταν  με καλαμποκίσιο αλεύρι,γιατί το καθάριο,δηλ.το σταρένιο,ήταν είδος πολυτελείας.
Οι Ξηρομερίτισσες μανάδες,προκειμένου να ταΐσουν τα παιδιά τους,γινόταν οι πιο δημιουργικοί σεφ,συνδυάζοντας απλά και υπάρχοντα  υλικά .
Έτσι,βγήκε η μπαζίνα,η μπομπότα και η κουλούρα.
Τα φαγητά της φτώχειας,τα φαγητά της σωτηρίας.
Η μπομπότα,είναι πιο παλιά,-ίσως κι οι άλλες ,δεν είμαι σίγουρη-φτιάχνονταν από το ‘ 21.

Μπαζίνα

Παλιά η μπαζίνα,γινόταν με ξίγκι και όσες είχαν έβαζαν βούτυρο και κομματάκια  τσιγαρίδες,αν υπήρχαν  και τα υπόλοιπα υλικά,τα πρόσθεταν,αν όχι την έφτιαχναν «κατώτερη.»

Υλικά

2 ποτήρια αλεύρι καλαμποκίσιο
1 1/2  λίτρο νερό
1 μεγάλο κρεμμύδι,ξερό ψιλοκομμένο
1/2 -1 ποτήρι λάδι ή βούτυρο.
1 1/2 κουτ.γλυκού αλάτι ψιλό
150 γρ.τυρί φέτα τριμμένη με το χέρι.

Εκτέλεση

Βάζουμε το νερό να ζεσταθεί και προσθέτουμε το αλεύρι και το αλάτι,ανακατεύοντας  συνέχεια με ξύλινη κουτάλα.
Όταν αρχίζει να πήζει και να κάνει τις πρώτες φουσκάλες,κατεβάζουμε από τη φωτιά.
Σε τηγάνι ,ρίχνουμε το λάδι κι όταν κάψει προσθέτουμε το κρεμμύδι,αφήνοντάς το να ροδίσει.
Το αδειάζουμε στο κουρκούτι και προσθέτουμε τη φέτα ανακατεύοντας να πάει παντού.
Σερβίρεται ζεστή.
Το καλαμποκίσιο δεν δένει όπως το σταρένιο,δίνει την εντύπωση μικροσκοπικών σβόλων.

Μπομπότα.

Η μπομπότα ,ήταν άλλο ένα γρήγορο φαγητό με ροκίσιο αλεύρι και ψημένη στη χόβολη,καλυμμένη με στάχτη και κάρβουνα.
Τρώγονταν αμέσως,γιατί την επομένη δεν κόβονταν με τίποτα,αλλά ήταν μια λύση για να μην τρώνε πολύ.
Για την μπομπότα,έκαναν την ίδια διαδικασία με τη μπαζίνα,χωρίς κρεμμύδι.
Μερικές έβαζαν και μικρά κομμάτια τσιγαρίδας ή φέτα- αν είχαν.
Έβραζαν το κουρκούτι,το ζύμωναν με την κουτάλα και το έπλαθαν σαν καρβέλι πατημένο.
Παραμέριζαν την στάχτη στη γωνιά του τζακιού και την έ ψηναν εκεί,σκεπάζοντάς την με κάρβουνα και…στάχτη.
Τρωγόταν την ίδια μέρα.

Κουλούρα

Η κουλούρα με ροκίσιο ,ίσως να έχει κι άλλη ονομασία,ήταν   παρόμοια  με την μπομπότα.
Αν υπήρχε καθάριο αλεύρι,ανάπιαναν από το βράδυ προζύμι και την επομένη,την ζύμωναν.
Το ζύμωμα γινόταν με κουτάλα,δεν το δούλευαν πολύ,το ροκίσιο σκόρπαγε,το άφηναν να γίνει,δεν φούσκωνε όπως με  το  σταρένιο,αλλά ξαφρούλιαζε.
Το μείγμα ήταν πιο αραιό,από τη μπαζίνα,όχι σφιχτή ζύμη.
Το άδειαζαν σε λαδωμένο τηγάνι ή ταψί και το έψηναν στην φωτιά,πάνω στην πυροστιά ή σε ξυλόφουρνο .
Ακριβή δοσολογία δεν έχω για κουλούρα.
Στο περίπου
3 ποτήρια νερό
1 1/2 ποτήρι αλεύρι ροκίσιο
100 γρ.φέτα τριμμένη με το χέρι 2 κουτ.του γλυκού αλάτι ψιλό
Λίγο λάδι

Γρήγορο και απλό φαγητό ήταν και η λαδοκουλούρα ή πιρπίρα;;( διορθώστε με,αν κάνω λάθος),η οποία γινόταν με σταρένιο αλεύρι και λάδι,κάτι σαν τη σημερινή σφολιάτα.
Το άνοιγαν σε φύλλα,το λάδωναν ,ξανά άνοιγμα σε φύλλο,όσες είχαν  έβαζαν  φέτα και το έψηναν στο τζάκι,είτε στα κάρβουνα,είτε στην πυροστιά.

Αυτά τα φαγητά,που εμείς σνομπάρουμε,γλύτωσαν τον κόσμο από το λιμό.

Πάμε για σπιράγγια ( σπαράγγια);

image

image

image

image

Τα σπιράγγια-έτσι τα λέμε στο Ξηρόμερο-είναι οι βλαστοί από το  ομώνυμο αγκαθωτό αναρριχόμενο φυτό.
Είναι αυτοφυές και  φυτρώνει σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.
Βέβαια όσο πιο ψηλά,είναι η περιοχή που φυτρώνουν τόσο πιο νόστιμα είναι, αλλά εκεί  αργούν να φυτρώσουν.
Τώρα που είναι Μάρτης,τα πρώτα βλαστάρια κάνουν την εμφάνισή τους,όπως και μετά τα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου.
Οι βροχές και οι ζεστές μέρες του Μάρτη ευνοούν την ανάπτυξή τους.
Πλούσια σε βιταμίνες και με πολλά ωφέλη,για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Φυτρώνουν συνήθως,μέσα σε φράχτες,δίπλα σε πουρνάρια και μέσα σε ασφάκες (θαμνώδες φυτό,με αποπνικτικό χνούδι).
Σε χέρσα χωράφια,θα τα βρείτε διάσπαρτα.
Σε σκιερά μέρη, κάτω από δέντρα είναι πράσινα,ενώ αν είναι στ ‘ ανοιχτά κάνουν ένα βυσσινοπράσινο χρώμα.
Πολλοί,δυσκολεύονται να τα μαζέψουν,εξ’αιτίας του χρώματός τους,δεν ξεχωρίζουν ανάμεσα στη βλάστηση.
Με περισσότερη παρατηρητικότητα,αν αποφασίσετε να μαζέψετε,θα διαπιστώσετε οτι είναι πάρα  πολλά.
Σε μια βδομάδα θα φαίνονται από μακριά.
Σε πιο χαμηλές σε υψόμετρο περιοχές,έχουν ήδη βγεί.

Όλο το Ξηρόμερο,είναι γεμάτο από  άγρια σπαράγγια .
Αυτή την εποχή είναι πολύ τρυφερά,δε χρειάζονται καθάρισμα.
Κόβουμε τα σπαράγγια,ως το σημείο που σκληραίνουν.
Πλένουμε και βράζουμε σε αλατισμένο νερό.
Επειδή μυρίζουν και πικρίζουν ,βράζουμε αλλάζοντας 1-2 φορές το νερό τους.
Προσθέτουμε αλάτι και στο πιάτο ελαιόλαδο και ξύδι.
Τόσο απλά!

Φρέσκα ψάρια

image

image

Τα φρέσκα ψάρια ξεχωρίζουν από το χρώμα των βραγχίων τους,που πρέπει να είναι κόκκινο ή βυσσινί,όχι πιο σκούρο.
Τα μάτια τους πρέπει να γυαλίζουν και να μην είναι ασπρη η κόρη.
Επίσης,το δέρμα τους πρέπει να παραμείνει αναλλοίωτο μετά το καθάρισμα.
Αν στα χέρια μας διαλύονται εξωτερικά,τότε δεν είναι φρέσκα.

Πώς τα καθαρίζουμε

Αν το ψάρι είναι μεγάλο,το βάζουμε σε μια λεκάνη,γεμάτη με νερό,για να μην πετάγονται παντού τα λέπια.
Με το ειδικό εργαλείο που μοιάζει με μικρό τρίφτη,αφαιρούμε τα λέπια με κινήσεις πάνω – κάτω,προσέχοντας να μη βγάλουμε το δέρμα.
Με κοφτερό μαχαίρι-με το οποίο μπορούμε να βγάλουμε και τα λέπια- κόβουμε τα πτερύγια στα πλαϊνά και τα σκληρά σημεία.
Σκίζουμε με το μαχαίρι το ψάρι,από το κεφάλι στην κάτω πλευρά ως τη μέση του ψαριού.
Αφαιρούμε τα εντόσθια και τα βράγχια.
Ξεπλένουμε καλά.
Αλατίζουμε  και τα βάζουμε να σουρώσουν.
Προσοχή τα πτερύγια τραυματίζουν και της σκορπίνας ,πονάνε αφάνταστα.
Αν τα ψάρια είναι μικρά για τηγάνι ,ξύνουμε ελαφρώς τα λέπια,κάτω από τρεχούμενο νερό.
Βγαίνουν εύκολα ,οι σαρδέλες δεν χρειάζονται ξύσιμο,βγαίνουν τρίβοντας ελαφρά με τα χέρια.
Κόβουμε το κεφάλι με το μαχαίρι για να μη διαλυθούν και αφαιρούμε το εσωτερικό τους.
Στα λίγο πιο μεγάλα ψάρια,σκίζουμε ως τη μέση την κάτω πλευρά τους.
Ξεπλένουμε καλά  και αλατίζουμε με μπόλικο αλάτι 2 ώρες πριν το τηγάνισμα.
Τ αφήνουμε να σουρώσουν.
1 κιλό ψάρια μικρά,θέλουν μια χούφτα του ενός χεριού αλάτι ημίχονδρο.

Κεφαλόπουλα πλακί στο φούρνο

image

Αυτή η συνταγή,γίνεται με κεφαλόπουλα, μπακαλιάρο,με πέρκα, γαύρο με,με λαβράκι ή ο,τι ψάρι σας αρέσει.

Αν είναι μικρά (γαύρος) τα ανοίγουμε και τα ξεκοκκαλίζουμε ,βάζοντας τα προς το τέλος του φαγητού.

Υλικά

1 κιλό φρέσκα
Κεφαλόπουλα

4 μέτριες πατάτες

5 ντομάτες μικρές ντομάτες ώριμες κομμένες σε ροδέλες

10 κρεμμυδάκια φρέσκα ή 3 μεγάλα κρεμμύδια ξερά κομμένα σε ροδέλες.

3 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο

Αλάτι,πιπέρι

1 κουταλιά της σούπας  πολτό ντομάτας διπλής συμπυκνώσεως

1 ποτήρι ελαιόλαδο
Λίγο άνιθο περίπου το 1/4 από ένα ματσάκι

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε τα ψάρια και τα αλατίζουμε.

Με λίγο λάδι σωτάρουμε τα κρεμμύδια,το σκόρδο κι αφού μαραθούν προσθέτουμε και την πάστα.
Και χωρίς σωτάρισμα γίνεται πιο ελαφρύ και πιο γρήγορα.

Αλατίζουμε λίγο τις πατάτες ,κομμένες σε χοντρές ροδέλες και
τις στρώνουμε σε μέτριο ταψί.

Από πάνω στρώνουμε τα κρεμμύδια και τις ντομάτες και τέλος τα ψάρια.
Αν έχετε φρέσκα κρεμμυδάκια κόψτε και τα φύλλα τους σε 1-2 εκ. μέσα στο φαγητό. Ρίχνουμε πιπέρι και λάδι και λίγο νερό.
Ψήστε το φαγητό μισή ώρα χωρίς το ψάρι αν είναι μεγάλο ή 50 λεπτά αν είναι μικρά.
Το ψάρι βράζει γρήγορα ενώ τα υπόλοιπα αργούν.
Αν το ψάρι είναι μεγάλο,σκεπάστε το με τις ντομάτες.
Προσωπικά το βάζω τελευταίο.
Με φρέσκα ντόπια κρεμμυδάκια γίνεται πιο νόστιμο.

Όταν κάνεις όνειρα

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα,κάθε ανθρώπου να ονειρεύεται.
Τα όνειρα,είτε ως μελλοντικοί στόχοι,είτε ως δραπέτευση από την καθημερινότητα,δίνουν νόημα και χρώμα σε μια ανιαρή απλή επιβίωση.
Οι τολμηροί καταφέρνουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα.
Αυτοί που τολμάνε ,προχωρούν…ζούν μια ζωή γεμάτη περιπέτειες…διεκδικούν και…ανταμοίβονται …ως νικητές .
Υπάρχουν κι αυτοί που ζούν με τα όνειρα…και μένουν εκεί…γιατί αυτό τους αρκεί..δεν ρισκάρουν,σκεπαζοντάς τα  με την μπέρτα της ασφάλειας ,προστατευμένοι  από απώλειες.
Το ρίσκο όμως,είναι το πρώτο σκαλί της επιτυχίας.
Επομένως αυτοί οι άνθρωποι,δε θα ζήσουν ποτέ δυνατές εμπειρίες.
«Του φοβιτσιάρη η μάνα ποτέ δεν κλαίει «,λένε ….σε αντίθεση με τη μάνα του τολμηρού,που κάθε μέρα παρακαλάει να γυρίσει σώο το παιδί της…και κάθε λεπτό ανησυχεί.
Ο τολμηρός όμως δε σκέφτεται κανέναν.
Μοναδικός του στόχος η πραγματοποίηση των στόχων  του.
Και συνήθως τα καταφέρνει.
«Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ,όλο το σύμπαν συνωμοτεί,για να το αποκτήσεις»!
Μερικές φορές ,ο τολμηρός έχει σύντομη ζωή στη γή,αλλά η υστεροφημία είναι αυτή που του χαρίζει μια θέση στην αιωνιότητα.
Η ζωή που έζησε ισούται με δέκα  μονότονες  ζωές .
Όταν όμως θέτεις τα όνειρά σου,ως στόχους,ως σκοπό της ζωής σου,τότε κατακτάς την κορυφή.
Αρκεί να είσαι σίγουρος για σένα,πνίγοντας τις ανασφάλειες και κλείνοντας τ αυτιά,σ’ αυτούς που προσπαθούν να σε πείσουν οτι τα όνειρά σου,είναι πολύ μεγάλα,γιατί απλούστατα αυτοί δεν τολμούν,ή δεν μπορούν να κατανοήσουν τις σκέψεις σου.
Αρκεί να μη φτάσεις στο άλλο άκρο,εθελοτυφλώντας και… ως αιθεροβάμων να οδηγείσαι… στον Δονκιχωτισμό,(χωρίς να έχεις αίσθηση της πραγματικότητας).
Τα όνειρα ….δίνουν νόημα και χρώμα!

«Τα όνειρά μου,σαν αετοί στο μπλε του ουρανού, σταυραετοί.
Κοιτάω ψηλά και προχωρώ
κοιτάω μπροστά…
και έτσι ζω!»

Άνθισε και πάλι η αμυγδαλιά

image

image

image

Η αμυγδαλιές ,λόγω κακοκαιρίας μάλλον,άργησαν ν’ ανθίσουν.
Άλλες χρονιές,αρχές Φλεβάρη,είχαν  ήδη ντυθεί στ ‘ άσπρα.
Μεσ’ την κοιμισμένη,ακόμα φύση,η αμυγδαλιά,φοράει τα λευκά της και αφήνεται στο έλεος της κακοκαιρίας.
Είναι η νύφη του χιονιά!
Πρώτη ανθίζει και τελευταία δίνει τους καρπούς της.
Όλο το Ξηρόμερο,στολίζουν οι αμέτρητες ανθισμένες αμυγδαλιές.
Τα άνθη της λευκά και απαλά ρόζ,με διακριτικό άρωμα  και  φόντο το μπλε τ’ ουρανού,δίνουν την εντύπωση  μιας γιορτινής ατμόσφαιρας !
Τελικά τα πιο όμορφα πράγματα είναι …τα απλά!

Πολυσπόρια

Τα πολυσπόρια είναι ένα είδος χυλού,με διάφορα δημητριακά.
Παλιά,βάζανε και όσπρια.
Σιτάρι,καλαμπόκι με φακές,ρεβύθια,φασόλια.
Τα έβραζαν στις 21 Νοεμβρίου της Πολυσπορίτισσας και στις 30 Νοέμβρη του Αγίου Αντρέα( τ’ Αντριός),για να έχουν καλή σοδειά,αφού το Νοέμβριο,έσπερναν ( σιτάρι,καλαμπόκι) τότε δεν τα πότιζαν.
Και σήμερα ακόμα στο Ξηρόμερο βράζουν πολυσπόρια.
Προτιμώ τα πολυσπόρια μόνο με σιτάρι και καλαμπόκι.

Υλικά

250 γρ.καλαμπόκι καθαρό βιολογικό
250 γρ.σιτάρι
2-3 κοφτές κουταλιές σούπας αλεύρι ή κορν φλάουρ ( προαιρετικά )
1 κουταλάκι του γλυκού κανέλλα τριμμένη
1/8 κουτ.γλυκού γαρύφαλλο τριμμένο
1/2 φλυτζάνι καρύδια ( προαιρετικά)
1 φλυτζάνι του τσαγιού ζάχαρη
1 κουτ.γλυκού αλάτι

Εκτέλεση

Πλένουμε καλά το σιτάρι και το καλαμπόκι.
Τα βάζουμε σε καθαρό νερό να μουσκέψουν μια νύχτα.
Την επομένη,τα βράζουμε για 1 ώρα στη χύτρα,με 2 λίτρα νερό περίπου.
Μόλις βράσουν προσθέτουμε το διαλυμένο αλεύρι σε λίγο ζωμό και τα υπόλοιπα υλικά.
Σερβίρονται ζεστά,προσθέστε κι άλλη ζάχαρη αν θέλετε.

Σταροχυλός ( ασουρές)

 

Ο σιταροχυλός φτιάχνεται από βρασμένο σιτάρι.
Στο Ξηρόμερο ,έχει συνδυαστεί με το πένθος και μοιράζεται στο σπίτι το απόγευμα,πριν την εκκλησία,συνήθως Παρασκευή.
Είναι μια γευστική ,τονωτική και νηστήσιμη  γλυκιά εκδοχή του σιταριού,προσφέροντας βιταμίνες ,ενέργεια κ.λ.π,συνδυάζοντας το με σταφίδες και καρύδια.

Υλικά

500 γρ.σιτάρι ( το μισό θα χρειαστούμε).
1 φλυτζάνι σταφίδες
1 φλυτζάνι καρύδια
χοντροκομμένα
1 φλυτζάνι ζάχαρη
1 κουταλιά της σούπας κανέλλα τριμμένη
1/2 κουτ.γλυκού γαρύφαλλο τριμμένο
Για ένα λίτρο σουρωμένο ζωμό,
1/2-3/4 φλυτζάνι μέτριο του τσαγιού αλεύρι «καθαρό»,σταρένιο (ή κορν φλάουρ).

Εκτέλεση

Πλένετε το σιτάρι και το βάζετε να μουσκέψει σε καθαρό νερό,μια νύχτα.
Την επομένη το βράζετε για μία ώρα στη χύτρα, με το διπλάσιο νερό,περίπου 3  – 4 λίτρα και 1- 2 κουτ.γλυκού αλάτι.
Σουρώνετε,το βρασμένο σιτάρι
και ζυγίζετε  περίπου 250 γρ.  και 1 λίτρο ζωμό.
Αφήστε το να γίνει χλιαρό,για να μη μυρίζει το αλεύρι.Στο μισό σιταρόνερο   ,διαλύετε το αλεύρι με το μίξερ.
Το ρίχνετε στο υπόλοιπο και
Το βάζουμε να βράσει,προσθέτοντας τα υπόλοιπα υλικά προς το τέλος.
Κατεβάστε όταν αρχίσει να κοχλάζει.
Το υπόλοιπο σιτάρι και ζωμό,δεν το πετάμε.
Αν γίνει πολύ πηχτός ο χυλός,αραιώνουμε μ’ αυτό .
Σερβίρετε ζεστό,πασπαλίζετε με σουσάμι,αν θέλετε.

Βράζουμε μισό κιλό σιτάρι για οικονομία,αποθηκεύοντας το υπόλοιπο για μελλοντική χρήση στην κατάψυξη αφού κρυώσει.

Μπακαλιάρος σκορδαλιά

IMAG7811IMAG7810IMAG7809IMAG7808 (1)IMAG7805IMAG7804IMAG7802

Παλιά ο μπακαλιάρος ήταν παστός και ήθελε ξαρμύρισμα από την προηγούμενη μέρα,για να γίνει κανονικός.
Σήμερα υπάρχει και έτοιμος,ξαρμυρισμένος.
Συνοδεύεται με σκορδαλιά και συνηθίζεται τη μέρα του Ευαγγελισμού.

Υλικά

Ένα μεγάλο φιλέτο μπακαλιάρο
(περίπου ένα κιλό)
μπόλικο λάδι για τηγάνισμα
αλεύρι και νερό για το χυλό (2 ποτήρια νερό ,1κουτ.γλ.αλάτι,20 κουτ,σούπας γεμάτες αλεύρι)

Αλάτι (προαιρετικά)

Για την σκορδαλιά

1 1/2  κιλό μικρές πατάτες
1 μεγάλο  σκόρδο (7-8 σκελίδες)
Λίγο αλάτι
1/2 ποτήρι  λάδι σουρωμένο από το τηγάνι
Λίγο πιπέρι.
1  1/2 κουτ.γλυκού αλάτι.

1 κουταλιά σούπας ξύδι.

Εκτέλεση

Αν ο μπακαλιάρος είναι παστός κόψτε το φιλέτο σε μερίδες και λεπτές φέτες, βάλτε τις σε νερό από το προηγούμενο βράδυ  ξεπλένοντας  πριν  πολύ καλά,αλλάζετε συνέχεια το νερό και σε καθαρό
αφήστε όλο το βράδυ.

Για να αποφύγετε αυτή τη φασαρία,πάρτε έτοιμο ξαρμυρισμένο.
Παράλληλα,βάζετε μπόλικο νερό και βράζετε τις πατάτες,πλυμένες με τη φλούδα.
Φτιάξτε χυλό  οχι πολύ πηχτό με αλεύρι και νερό και βάζετε το λάδι να κάψει.
Βουτάτε το ψάρι μέσα στο χυλό να καλυφθεί καλά  και βάζετε αμέσως στο τηγάνι.
Τηγανίστε ώσπου να ροδίσει από τη μια πλευρά και γυρνάτε από την άλλη.
Με το εργαλείο του πουρέ,πολτοποιήστε τις καθαρισμένες πατάτες,προσθέτοντας το λάδι  , και το λιωμένο σκόρδο.
Βάλτε το μισό σκόρδο,ξύδι και λάδι,δοκιμάστε και προσθέστε ανάλογα με την προτίμησή σας και το υπόλοιπο.
Η δοσολογία είναι για σκορδαλιά- βόμβα.
Προσθέστε αλάτι πιπέρι και αν είναι πολύ πηχτή και δεν δουλεύεται προσθέστε βραστό νερό σιγά -σιγά πριν το σκόρδο.

Για βελόυδινη υφή προσθέστε περισσότερο νερό βραστό όμως να μη χάσει τη γεύση του.

Αν ο μπακαλιάρος,έχει ξαρμυρίσει τελείως αλατίστε τον λίγο.
Αν είναι αρμυρός ,παρόλο το ξαρμύρισμα,μην αλατίσετε την σκορδαλιά.
Μην αφήσετε το ψάρι μέσα στο λάδι αλλα σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας.IMAG7810IMAG7811IMAG7809 Και του χρόνου!!!Χρόνια πολλά!!!