16 Αυγούστου 1943 :Η ευτυχία που μετατράπηκε σε εφιάλτη…


«Η γιαγιά της Αλεξάνδρας,ξαφνικά έχασε το κέφι της.
Η χαρά της ήταν απερίγραπτη…πάντρεψε την εγγονή της…τι ευτυχία…έζησε να τη δει νυφούλα.

Βλέποντας τον άντρα της να κοιτάζει τις πλάτες των ψητών και να χάνει το χρώμα του…
Ήξερε καλά αυτή την όψη του προσώπου του…την είχε ξαναδεί και μετά από λίγες μέρες,έμαθαν τα κακά μαντάτα.
Μα σήμερα;Γιατί;Τίποτα δεν προμηνύει κακό…η γερμανική εξουσία  δεν έχει λόγο να τους κάνει κακό…ήσυχοι άνθρωποι…Το απόγευμα κάτοικοι του χωριού έτρεξαν να βοηθήσουν τους Γερμανούς στρατιώτες σε αναποδογυρισμένο τζιπ..άνθρωποι είναι…σαν κι αυτούς …δεν τους βλέπουν ως κατακτητές…είναι άνθρωποι που θέλουν βοήθεια.
Ανάμεσά τους κι ο Χανς ,…σταλμένος εκεί όπως κι οι άλλοι…να υπηρετήσουν το καθήκον απέναντι στην πατρίδα.
Όλο το χωριό γλεντάει…πίνει…χορεύει..
Μια δόση ευτυχίας,μέσα στη μαυρίλα του πολέμου…
Η Αλεξάνδρα μια νέα κοπέλα,στεφανώθηκε τον καλό της και κάνει όνειρα για το μέλλον…να τελειώσει ο πόλεμος και να χαρεί το σπιτικό της,αποκτώντας παιδάκια…τον προορισμό κάθε γυναίκας..
Η γιαγιά αποσύρεται από το γλέντι…μπαίνει μέσα στο σπίτι και γονατίζει μπροστά στο εικονοστάσι…
Κοιτάζει την εικόνα της Παναγιάς και θαρρεί πως δακρύζει κι Εκείνη μαζί της.
Ο φόβος την έχει κυριεύσει τα σημάδια είναι καθαρά…ποτέ δεν κάνουν λάθη…
Προλήψεις…αυτά είναι δεισιδαιμονίες…έτσι είπαν οι νέοι βλέποντας τον γέροντα να τα ‘ ξετάζει.
Σε ποιον να το πει;πώς να το ξεστομίσει…και τι ;δεν ξέρει τι θ ‘ ακολουθήσει…
-Αχ!Παναγιά μου!Τι κακό θα μας βρει;αναρωτιέται έντρομη…
Ο παππούς συλλογισμένος φεύγει από το γλέντι…πάει στα χωράφια ,αναθεματίζοντας αυτού του είδους την μαντεία,που αποδεικνύεται αλάνθαστη.
Κι η νύφη χορεύει..γεμάτη ξεγνοιασιά χορεύει δίπλα στον καλό της.
Κι άλλοι χορεύουν,όλο το χωριό είναι εκεί…πίνουν και γλεντάνε καμαρώνοντας το ζευγάρι…
Πόση ανεμελιά…είχαν ανάγκη λίγη ξαστεριά ξεγνοιασιάς,όταν γύρω γύρω η σκιά του πολέμου καλύπτει την Ελλάδα…
Ποιος θεός ζήλεψε αυτές τις στιγμές;
Ποια μοίρα τους ξημερώνει;
Πόσες φρικαλεότητες,μπορούν να γίνουν σε λίγες μόνο ώρες;
Πόση κτηνωδία συσσωρεύεται σε άνθρωπο;
Και πώς αυτή εκτοξεύεται σαν καυτή λάβα…λάβα θανάτου!
Η διαταγή  προς τους Γερμανούς στρατιώτες ήταν ξεκάθαρη …τελεσίδικη» Διαγράψτε το χωριό από το χάρτη».
Ο Χάνσελ ,διστάζει θέλει να αντισταθεί…μα σιωπά…να σφάξουν τους ανθρώπους που τους βοήθησαν να βγούν από το αναποδογυρισμένο τζιπ,το απόγευμα ,άνθρωποι απλοί που τους φέρθηκαν φιλικά…ούτε ο πιο βάρβαρος δεν το θέλει…δεν τους έχουν ενοχλήσει…άδικο…ένα άδικο που πνίγει τη φωνή του…γιατί αν βγει…δε θα ζει πια…
Σκύβει το κεφάλι και προχωρεί…διστάζει να εκτελέσει αθώους και γυναικόπαιδα …το αφήνει στους άλλους…
Μα οι άλλοι …σαν κτήνη ξεσκίζουν τα θυματά τους,τα καίνε,τα βασανίζουν,ακρωτηριάζουν,ενώ εξευτελίζουν τα κορίτσια και τις γυναίκες…εν ζωή αλλά και μετά…αφού έχουν ξεψυχήσει…
Αιφνιδιασμένοι,απροετοίμαστοι προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τι γίνεται…
Δεν προλαβαίνουν…φωτιά και αίμα παντού….'»
Η γιαγιά της Αλεξάνδρας δεν έβανε με το νου της τέτοιο θανατικό…ευτυχώς μια σφαίρα την έριξε κάτω,δεν πρόλαβε να δει τα υπόλοιπα που ακολούθησαν,το μέγεθος της ανεκδιήγητης τραγωδίας..
Άοπλοι,πως ν’αμυνθούν;

Η Αλεξάνδρα…πριν από λίγες ώρες ,ένιωθε πως η χαρά της δεν θα τελειώσει ποτέ,που να φανταζόταν πως τόσο γρήγορα θα μετατρεπόταν ατελείωτο εφιάλτη…λες και κάποια θεά ζήλεψε την ευτυχία της…το λευκό χειροποίητο νυφικό της ποτίστηκε με το αίμα του καλού της και το δικό της…το μόνο που ικέτευε ήταν να τελειώσει γρήγορα το αργό μαρτύριο της…
Ένας απο τους ,χωριανούς αναγνωρίζει τον Χάνς ,ως έναν από τους  στρατιώτες που βοήθησαν το απόγευμα…τα ‘χει χάσει…ενώ οι άλλοι συνεχίζουν το αποτρόπαιο φρικιαστικό έργο τους…μεθυσμένοι…σαν ναρκωμένοι συμπεριφέρονται σαν
να μην είναι άνθρωποι…ποιος άνθρωπος μπορεί να κάνει τέτοιες ακρότητες…έτσι ;υπηρετούν την πατρίδα τους;
Ο Χανς υποκινούμενος οπλίζει και πυροβολεί…αηδιασμένος,σοκαρισμένος από αυτά που κάνουν οι δικοί του….δεν μπορεί να κάνει τίποτα…κρύβει τρία παιδιά κάτω απο μια κουβέρτα.
Θάνατος παντού…ουρλιαχτά ….κραυγές…πόνος…προσπαθούν να φύγουν από το ποτάμι.
Ο παππούς παίρνει τη βάρκα να φύγει…κι άλλοι κρέμονται απ’ τις βάρκες…
Μπαίνουν πολλοί…η βάρκα δεν αντέχει,αναποδογυρίζει,ο θάνατος είναι παντού,τώρα παίρνει  την υδάτινη μορφή του…
Πολλοί καταφέρνουν να γλυτώσουν…ενώ  τα ανθρωπόμορφα τέρατα…μετά από αυτό,γλεντάνε και  διασκεδάζουν…ο Χανς πιο πέρα άναυδος…
Φεύγουν….αφήνοντας πίσω μια κόλαση που αργοκαίει με την αποπνικτική μυρωδιά του θανάτου …
Χαράζει!Από το γραφικό χωριό έμειναν αποκαΐδια…ακόμα καπνίζουν τα δοκάρια των σπιτιών…΄παντού πτώματα…ακόμα και βρέφη,αθώα αγγελούδια..αυτά τι έφταιγαν;

Ο ήλιος κρύβεται στα σύννεφα αποτροπιασμένος απο το ανατριχιαστικό θέαμα…

Δειλά …δειλά…ξεπροβάλλει…πόση απέχθεια,η δυσοσμία αλλάζει το φως του…
Βλέπει παιδιά και μεγάλους να σέρνονται ανάμεσα στα πτώματα…
Κι οι ιερείς του χωριού,τα ιερά ;το Ευαγγέλιο στα χέρια του …πόση φρίκη…ιερόσυλοι βεβήλωσαν τα άψυχα κορμιά τους.
Παιδιά δεν αντέχουν…λιποθυμούν..»
Κάπως έτσι φαντάζομαι τη σκηνή της σφαγής.
Όση ζωηρή φαντασία και να διαθέτεις δεν μπορείς να περιγράψεις τέτοια εγκλήματα ,ακόμα κι ο πιο αρρωστημένος νους,δεν μπορεί να κατανοήσει …δε μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την κτηνωδία…όπως και άλλες,που έγραψαν
σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας,γραμμένες με αίμα…αίμα αθώων.
Το Κομμένο της Άρτας,σαν σήμερα,16 Αυγούστου του 1943 ,έζησε μια ανεξήγητη ,απερίγραπτη σφαγή.
Σελίδες αλήθειας…σχεδόν άγνωστες στα νέα παιδιά…

Διαβάστε τι έγινε τότε στο Κομμένο Άρτας 1943...Γιατί δεν ξεχνάμε!!!

Advertisements
By Ξηρομερίτισσα Posted in AΡΘΡΑ

Εσείς τι λέτε σχετικά με αυτό;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s