«Ο γιος της νεράιδας » σελ. 8


Το σκυλί που ήταν δεμένο στη γειτονική αυλή γρύλιζε,κάτι παράξενο συμβαίνει σκέφτηκε ,ο Δημήτρης.
Η Σίνια δεν μπόρεσε να κρατηθεί κι εμφανίστηκε μπροστά του.
– Σε περιμένω αύριο στην πηγή,του είπε βιαστικά και εξαφανίστηκε ξανά.
Εκείνος έμεινε σαστισμένος,δεν πρόλαβε ν ‘ αρθρώσει λέξη.
Σε λίγο μπήκε στο σπίτι.
– Καλώς το παληκάρι μου!
– Καλως σε ηύρα μάνα!
– Πεσ’ μου…μη με κρατάς σε αγωνία,τι σου είπε;
Τι να της απαντήσει;
– Μου διάβασε ένα ξόρκι,τώρα είμαι καλύτερα…
– Δεν σου εξήγησε ποιος…γιατί…τίποτα;
– Ωχού….δεν τη ρώτησα.
Προσπαθούσε να αποκοιμηθεί μα η σκέψη της Σίνιας,τον άφηνε ξάγρυπνο…
Μετρούσε τις ώρες να ‘ ρθει το πρωί.
Επιτέλους!Ξημέρωσε!Από τη βιασύνη του ξέχασε να πάρει φαγητό μαζί του,τα πόδια του λες κι είχαν φτερά,δεν ένιωθε να πατάει στη γη.
Φτάνοντας στην πηγή,δε βρήκε τίποτα,δεν ήταν εκεί…
Το μόνο που έβλεπε ήταν το έργο τέχνης της φύσης.
Το κελάηδημα των πουλιών ταξίδευαν με το αναζωογονητικό αεράκι ,ενώ κάποιες ηλιαχτίδες ,καθρεφτίζονταν στα κρυστάλλινα νερά,δραπετεύοντας από τις πυκνές φυλλωσιές των πλατανιών.
Εκείνη όμως πουθενά….μέχρι που τον λυπήθηκε κι έβγαλε το πέπλο.
Στεκόταν απέναντί του,τα μάτια της τον ταξίδεψαν σ’ έναν κόσμο πρωτόγνωρο,μα….ανεξήγητα γοητευτικό.
– Ήρθες…ώρες σε περίμενα!
– Θα ‘ ρχομαι κάθε μέρα!
Η απάντησή της ,έκανε την ψυχή του να φτερουγίζει.
Μιλούσαν ώρες,για πράγματα απλά αλλά σημαντικά και για τους δυο.
Η Σίνια,είδε το μαντήλι της στα χέρια του.
– Δωσ ‘ μου το μαντήλι,πρέπει να φύγω,είναι επικίνδυνο,θα με ψάχνουν τα ξωτικά.
-Εκείνος,με τα λόγια της μάγισσας στο μυαλό του,δίσταζε να της το δώσει.
Για να γίνει θνητή,για να μπορέσει να καεί το μαντήλι,θα πρέπει πρώτα να κερδίσει την καρδιά της.
Δεν ήταν όμως σίγουρος,έπρεπε να περιμένει.
Η δική του σκέψη,η ψυχή του ανήκε στη Σίνια…
Την παρακάλεσε να μείνει λίγο ακόμα,αλλά εξαφανίστηκε αφήνοντας το γέλιο της ν ‘ αντηχούν στ’ αφτιά του!
Ο χειμώνας διένυε τις πρώτες του μέρες κι ο Δημήτρης έπρεπε να πάει το κοπάδι στον κάμπο.Κάθε μέρα η Σίνια τον αντάμωνε χαρίζοντάς του ολόκληρο τον κόσμο.
Τώρα ,ήταν η ώρα, χωρίς να υποψιαστεί η νεράιδα,λόγω κρύου,ο καλός της άναψε φωτιά.
Πλησίασε τις φλόγες για να ζεσταθεί ,με μια απότομη κίνηση,αρπάζει το μαντήλι ,χωρίς να ακούει τις ικεσίες της το έριξε στις φλόγες,σε λίγο είχε γίνει στάχτη…
Τα ουρλιαχτά της νεράιδας ,ξύπνησαν τα ξωτικά ,ο Δημήτρης βλέποντας το πέπλο να καίγεται έλαμπε από ευτυχία!
Η νεράιδα..τον ερωτεύτηκε!Πόση ευτυχία!
Τα ξωτικά εμφανίστηκαν κι άρχισαν να βασανίζουν τον νέο.
Σε μια γρήγορη πάλη,έβλεπε οτι χάνει τη μάχη.
Εκείνη τη στιγμή την προσοχή των ξωτικών,αποσπούν οι Δρυάδες,αν άφηναν τη Σίνια στα χέρια τους θα τη σκότωναν για το λάθος της…στα δύσκολα ήταν μαζί της και τώρα τις είχε ανάγκη.
Αμέσως,πέταξαν στη φωτιά,ένα φίλτρο κι έτσι τα ξωτικά δεν θα μπορούν να τους πλησιάσουν.
Οι Δρυάδες τις έγνεψαν καλή τύχη!
Ο Δημήτρης,την άρπαξε κι έφυγε!Τώρα πια ήταν δική του!

Advertisements

3 comments on “«Ο γιος της νεράιδας » σελ. 8

Εσείς τι λέτε σχετικά με αυτό;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s