«Ο γιος της νεράιδας» σελ.14 (το τέλος)


Την επόμενη Κυριακή,οι δυο νέοι παντρεύτηκαν.
Η ζωή ήταν δική τους.
Έμεναν στην πρωτεύουσα ,ώσπου να τελειώσει ο Βασίλης με τις σπουδές κι η Ελένη,έμαθε την τέχνη της μοδίστρας.
Μέσα σε λίγο καιρό κατάφερε να φτιάχνει ρούχα που απαιτούσαν πολυετή πείρα.
Το ταλέντο της ,διαθόθηκε γρήγορα από τις ευχαριστημένες πελάτισσες.
Έτσι πλήρωναν το νοίκι κι έστησαν το σπιτικό τους.
Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι που ο Βασίλης ορκίστηκε γιατρός.
Τώρα πια θα μπορούσε να επιστρέψει στο χωριό του και να βοηθήσει τους Ξηρομερίτες.
Η πρόταση από μεγάλη κλινική του εξωτερικού,τους έβαλε σε δίλημμα.
Αν έφευγε για έξω η καριέρα του ήταν εγγυημένη ,φτιάχνοντας περιουσία.
– Τι λες…να φύγουμε;
– Η απόφαση είναι δική σου…έξω θα κάνεις περιουσία,θα γίνεις διάσημος…μα..θα ‘ σαι άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους.

Θ’ ανέβεις στην κορυφή,μα έχει πολύ μοναξιά εκεί πάνω.
Εγώ εδώ έχω ήδη στρωμένη δουλειά,μα δε με νοιάζει,ό,τι αποφασίσεις θα είμαι μαζί σου.
Στο χωριό τα χρήματα θα είναι λίγα,αλλά θα γίνεις ο θεός τους,όλοι θα σε σέβονται,ποτέ δεν είχαμε πλούτη,λίγα και καλά φτάνουν.
Ο τόπος μας σ’ έχει ανάγκη.
– Μετά την πρακτική θα φύγουμε για τα μέρη μας,αυτός ο τόπος μας γέννησε,δεθήκαμε με την ιστορία του,θα μείνω για εξάσκηση και μετά θα φύγουμε.
Την απόφασή του,την έστειλε με γράμμα στον πατέρα του…με τι χαρά το διάβαζε ο δάσκαλος του χωριού.
Όλοι μαζί ψάχνανε να βρούνε το καλύτερο μέρος για το ιατρείο.
Ο πεθερός του,τους αγόρασε στην Κατούνα,διόρωφο κτίριο όπου στο ισόγειο θα γινόταν ιατρείο και από πάνω το σπίτι τους.
Γιατρός δεν υπήρχε στην περιοχή,περίμεναν τη στιγμή που θ ‘ αναλάμβανε τα καθήκοντα του.Διάλεξαν μια κεντρική περιοχή ώστε να έχουν πρόσβαση απ’ όλα τα χωριά.
Μετά από λίγους μήνες,το ιατρείο ήταν έτοιμο,η φήμη του ήδη διαδεδομένη αφού οι κάτοικοι έκαναν την καλύτερη διαφήμιση.
Κι επιτέλους η στιγμή που ο Βασίλης φτάνει στο χωριό,σαν ήρωα τον υποδέχτηκαν.
Τι τιμές…τι χειροκροτήματα…πόσο του έλειψαν οι δικοί του άνθρωποι και δίπλα του η Ελένη,διανύοντας τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της.
Στα εγκαίνια του ιατρείου,ακολούθησε μεγάλο ξηρομερίτικο γλέντι με ψητές προβατίνες , κρασί και χορό ως το πρωί.
Οι υπερβολές της Μαρίτσας,που έκαναν το Βασίλη μεγαλογιατρό,έγιναν πραγματικότητα.
Έσωσε πολύ κόσμο,πολλές φορές δεν έπαιρνε αμοιβή,τήρησε τον όρκο του ,άσκησε το λειτούργημά του σωστά και οι διαγνώσεις του πάντα ακριβείς .
Βοηθούσε τις άπορες οικογένειες αναλαμβάνοντας τα έξοδα διακόμισης σε νοσοκομείο της πρωτεύουσας.
Όλα αυτά,ήταν αρκετά..θεός έγινε στα μάτια τους,όλοι τον σέβονταν και τον εκτιμούσαν κι αυτούς που βοηθούσε του είχαν υποχρέωση.
Το Βασίλη δεν τον ένοιαζε να κάνει περιουσία,βοηθούσε φτωχά παιδιά τα  να σπουδάσουν.
Κι ο πατέρας του καμάρωνε ,ήταν τόσο περήφανος για το γιο του.
Τα καλοκαίρια και τις διακοπές πήγαιναν στο χωριό  τους.

Η  μικρή Σίνια η κόρη του Βασίλη,κόντευε δυο χρονών.Ήταν τόσο όμορφη!!!Σαν τη γιαγιά της,σωστή νεράιδα!

Τόσα χρόνια πέρασαν …κι όμως ο Δημήτρης ποτέ  δεν ξέχασε. Κάθε μέρα πήγαινε στον τάφο της Σίνιας,δίπλα στην πηγή.

Ήταν θέρος όπως τότε που την πρωτοείδε.
Πήγε στην Σίνια κι έκατσε δίπλα στην πηγή να ξεκουραστεί.Έκανε πολύ ζέστη,τα χρόνια του ,του βάραιναν.
Και τότε…όλη του η ζωή πέρασε μπροστά στα μάτια του…κι εκείνη να χορεύει δίπλα στην πηγή…τα μάτια του βούρκωσαν…ο λυγμός του τον πνίγει.

Πήρε νερό κι έβρεξε το πρόσωπό του…ένιωθε δυσφορία.
Η μέρα  σκοτείνιασε,όλα σκοτείνιασαν…όταν είδε μια λάμψη …..μια γυναίκα τον πλησιάζει νέα,όμορφη,λεπτή με ενα  μεταξωτό φόρεμα να τονίζει το σώμα της.
Τα μακριά της μαλλιά κυμάτιζαν στους ώμους της..του άπλωσε το ολόλευκο χέρι της,ήταν τόσο απαλό το δέρμα της και τόσο γνώριμο…
Ήταν εκείνη…
-Έλα!Ήρθε η ώρα!Τώρα πια δεν θα μας χωρίσει κανείς…θα είμαστε…για πάντα μαζί ως την αιωνιότητα.
– Σίνια!Νεράιδα μου!Πόσο περίμενα αυτή τη στιγμή!Πόσο την περίμενα!
– Έπεισα την Μοίρα να καθυστερήσει να  κόψει το νήμα της ζωή σου τότε,σε είχε ανάγκη ο γιος μας,το παληκάρι μας,πόσο τον καμαρώνω…τώρα μπορείς να φύγεις,έφτιαξε τη ζωή του…θα τον βλέπουμε μαζί.
-Μαζί για πάντα!είπε ο Δημήτρης κι άφησε την τελευταία του πνοή,ξαπλωμένος στα πλατανόφυλλα.
Η μορφή του έγινε διάφανη όπως της Σίνιας!Τώρα πια ήταν ευτυχισμένοι…για πάντα μαζί…η αιώνια αγάπη!
Ο Βασίλης βρήκε τον πατέρα του,δίπλα στον τάφο της μητέρας του.
Ένιωθε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του,έχασε το μοναδικό του φίλο,έκλαψε ,έκλαψε πολύ και για τους δυο.
Κι ένα χέρι τον χάιδεψε στον ώμο.
Γύρισε κι ήταν εκείνη!
Φοβήθηκε και χάρηκε μαζί…ήταν η μάνα του… η Σίνια!
– Όταν έφυγα έδειξες δυνατός…το ίδιο θα κάνεις και τώρα!
Έχεις μια όμορφη γυναίκα και μια αξιαγάπητη κόρη,αυτές  είναι τώρα η οικογένειά σου.
– Σ’ έβλεπα στα ονειρά μου,συνέχεια,σ’ ένιωθα δίπλα μου!
– Πάντα ήμουν δίπλα σου…Πάντα!

– Δεν ήταν όνειρο;

Η Σίνια κούνησε χαμογελαστή το κεφάλι της.
-Τώρα θα προχωρήσεις μόνος σου,εμείς θα σε βλέπουμε από ψηλά…
– Μη φεύγεις!Γιατί με λένε γιο της νεράιδας;-
Η Σίνια του χαμογέλασε όπως κάθε βράδυ.
– Είσαι γιος νεράιδας…ο δικός μου γιος…προχώρα…και καλή τύχη!
Το χέρι του ένιωσε ένα ζεστό άγγιγμα,ήταν το χεράκι της δίχρονης Σίνιας,ήταν σωστή νεράιδα,μ’ ένα νεύμα της πήρε τη θλίψη από τα μάτια του..δείχνοντας του το αύριο…

Η μικρή είχε τις δυνάμεις της γιαγιάς της,που περνούσαν από γενιά σε γενιά ,μόνο στις γυναίκες.

ΤΕΛΟΣ…

Advertisements

6 comments on “«Ο γιος της νεράιδας» σελ.14 (το τέλος)

  1. καλημέρα
    το διάβασα χωρίς σταματημό το Σαββατο όλο…με τραβούσε να δω παρακάτω
    πολύ καλό μπράβο σου…είναι αληθινή ιστορία; συγκινηθηκα εκει που σκότωσαν την Σίνια και στο τέλος που πήγε στο τάφο της και εμφανίστηκε μπρος του..συγκινήθηκε και απορησα, όμως, δε καταλαβα τι ακριβώς έγινε. πως εμφανίστηκε αφού πεθαμενη; εμφανιστηκε πραγματι ή στη φαντασια του ήταν; το τυπωσα και το διαβασα και το κρατησα να το διαβαζω ξανα και ξανα οποτε επιθυμω :)

    • Καλησπέρα Δελφινάκι μου,εμφανίζονταν ως πνεύμα στο γιο της κάθε βράδυ κι εκείνος νόμιζε πως τη βλέπει σε όνειρο.
      Ως πνεύμα εμφανίστηκε και στον άντρα της.
      Σ ‘ ευχαριστώ που το διάβασες και σου άρεσε,η ιστορία βασίζεται σ ‘ ένα μύθο του τόπου μας,αλλά την επέκτεινα,πρόσθεσα πρόσωπα και καταστάσεις ,όλα προϊόντα της φαντασίας μου.
      Δυστυχώς δε μπορώ να το εκδώσω,γιατί το δημοσίευσα.

  2. Γεια σου . όλα καλα;
    συγνώμη που δεν αφησα κανενα σχολιο στο διηγημα σου ο ΓΙΟς ΤΗς ΝΕΡΑΙΔΑΣ μου αρεσε πολυ η ιδεα σου να γραψεις…και μου αρεσουν να διαβαζω βιβλια ιστοριες…τετοια…με ταξιδευουν..με ξεκουραζουν..μου αρεσουν τα βιβλια και το διαβασμα ..γι αυτο περιμενα να το αναρτησεις ολο , θα το τυπωσω να το διαβασω ..και οι νεραιδες μου αρεσουν :)

Εσείς τι λέτε σχετικά με αυτό;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s