Μύρτα ή Σμύρτα.

Τα σμύρτα όπως λέγονται στο Ξηρόμερο-φρούτα του δάσους -είναι  οι μαύροι μικροσκοπικοί καρποί της Σμυρτιάς ή Μυρτιάς.
Η Μυρτιά είναι θάμνος που ευδοκιμεί και στο Ξηρόμερο και μερικές φορές φτάνει τα 3 μέτρα.
Ανθεκτική στην παγωνιά και τον καύσωνα,με έντονα αρωματισμένα φύλλα,όπου υπάρχουν αδένες με αιθέριο έλαιο.
Τα φύλλα της χρησιμοποιούνται στην κοσμετολογία αλλά και την φαρμακοποιία.
Γνωστή από την αρχαιότητα,εμπνέοντας τους χρυσοχόους να πλέξουν κοσμήματα με το σχήμα των φύλλων της.
Στη Βεργίνα έχει βρεθεί ένα τέτοιο στεφάνι .
Κατά τη μυθολογία,όταν η Αφροδίτη αναδύθηκε από την θάλασσα,έτρεξε να κρυφτεί πίσω από τις Μυρτιές,έτσι για τους αρχαίους έγινε σύμβολο της γονιμότητας.
Επίσης τα σμύρτα τρώγονται.
Και στο Ξηρόμερο τα έτρωγαν παλιά.
Όταν τρώγονται ωμά είναι λίγο στυφά στη γεύση,αλλά με μεθυστικό άρωμα και γεύση.
Λένε ότι χαρίζουν τη μακροζωία.
Τα μύρτα ή σμύρτα γίνονται μαρμελάδα,λικέρ,σιρόπι,κατάλληλο για ζαχαροπλαστική.
Τα φύλλα της χρησιμοποιούνται για αρωματισμό φαγητών όπως λουκάνικα,κυνήγι κ.λ.π.
Τα κλαδιά της είναι ευλύγιστα κατάλληλα για πλέξιμο (π.χ καλάθια),ενώ το ξύλο της είναι ιδανικό για λεπτές δημιουργίες ξυλογλυπτικής,δεν «σκίζεται» .
Στο Ξηρόμερο έχουν πάψει να τα  χρησιμοποιούν αφού δεν πλέκουν καλάθια,δεν τα τρώνε κι η ξυλογλυπτική τείνει να εξαφανιστεί.
Όταν μυρίσετε το έντονο άρωμά τους,ή τα δοκιμάσετε θα διαπιστώσετε όσα γράφω.

image

Πολλοί τα συχγέουν με τα σμύρνα,είναι λάθος όμως τα σμύρνα δεν είναι καρποί αλλά  προέρχονται

από εκχύλισμα δέντρου της Ασίας,(όπως την μαστίχα).
Αυτά για τα σμύρτα ή μύρτα.

image

image

Aside

Σαν σήμερα,πριν ένα χρόνο, το Ξηρομερίτισσα blog,κάνει το πρώτο του διαδικτυακό ταξίδι.
Ξεκίνησα δειλά,γεμάτη πείσμα,βλέποντας το blogging,ως άλλη μία πρόκληση.
Καταρρίπτοντας το μύθο ότι για να τα καταφέρεις χρειάζονται ειδικές γνώσεις Πληροφορικής  η γενιά μας δεν είχε το συγκεκριμένο μάθημα στο σχολείο(απόφοιτος Λυκείου), και η πρώτη μου επαφή με υπολογιστή μόλις δυο χρόνια πριν.

Ο κόσμος του internet,μου κίνησε την περιέργεια.
Ξεκίνησα και συνέχισα με πολλές δυσκολίες και κριτικές που με πείσμωσαν,να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο.
Στην αρχή χρησιμοποιούσα φωτογραφίες από google,δεν ήξερα πως ν’ ανεβάζω τις δικές μου,αργότερα έμαθα,αλλά μου έπαιρνε χρόνο.Συνέχισα με ξένες φωτο,μέχρι που μου την είπαν για το url,δεν ήξερα που αναγράφεται κι ότι πρέπει να το αναφέρω ( τόσο άσχετη).
Κάθε εμπόδιο για καλό,έμαθα να περνάω τις δικές μου και χρησιμοποιώ πάντα το url φωτό που δεν μου ανήκουν.
Σιγά – σιγά τις αντικατέστησα με δικές μου.
Όσο για τις ρυθμίσεις ήταν όλα στ’ αγγλικά,όταν πια τις έμαθα με την πολύτιμη  βοήθεια του διαχειριστή,βγήκε η ελληνική έκδοση της WordPress.
Παρεπιπτόντως είναι πιο δύσκολη από την blogger,αλλά νιώθω πιο ασφαλής .

Με πολλή υπομονή,πολλές ώρες καθημερινά για τις ρυθμίσεις μέχρι να του δώσω την εμφάνιση που ήθελα και να είναι  όλα τακτοποιημένα και το βασικότερο φτιαγμένο με αγάπη!

Τις μέρες που ασχολούμαι για ώρες με το blog οι επισκέψεις εκτοξεύονται στα ύψη.

Τρεις μήνες μετά  άρχισε να εμφανίζεται στις μηχανές αναζήτησης,ενώ σήμερα κάποιες συνταγές μου έγιναν δημοφιλείς  κι εμφανίζονται στα κορυφαία αποτελέσματα της google.

Αυτές είναι :

πως φτιάχνουμε ελιές, 

το πιο γλυκό ψωμί:πως γίνεται( ζυμωτό),

γρήγορη τυρόπιτα,,

γιουβέτσι πρόβειο,

φρουτομπακλαβάς,

εύκολο κέικ   και άλλες πολλές…

Είμαι ιδιαίτερα περήφανη γιατί τα κατάφερα με δικά μου κείμενα,χωρίς αναδημοσιέυσεις από αλλά blogs (έχω φιλοξενήσει και λίγες συνταγές φίλων-),και τις  συνταγές μου βασισμένες στην παράδοση με μικρές πινελιές για καλύτερο αποτέλεσμα.

Μέσα από το blog,ξεδίπλωσα τις σκέψεις μου ,τις απόψεις μου για τον κόσμο,τα κακώς κείμενα του τόπου μου  προβάλλοντας τα  ήθη και έθιμα του Ξηρομέρου,σπάνια ασχολούμαι με την επικαιρότητα .

Οι πληροφορίες που μεταδίδω  προσπαθώ να είναι βάσιμες κι αξιόπιστες(ιδίως  όταν αφορά την Ιστορία,τότε κάνω αντιγραφή).

Θα παρατηρήσατε ότι οι συνταγές μου δεν συνοδεύονται από δικούς μου επαίνους,αυτό καλύτερα είναι να γίνει από σας- εφ΄όσον σας αρέσουν-,αφού φτιάξετε τις συνταγές μου.

Για ένα χρόνο μοιράζομαι μαζί σας  τη αγάπη μου για τη ζωγραφική ,την μαγειρική και τις δημιουργίες μου .

Mέσα από το blog,ξεδίπλωσα την φαντασία μου ,γράφοντας διηγήματα…

Σήμερα μετράει περίπου 95.000 επισκέψεις αριθμό επισκέψεων που δεν περίμενα,Ξεκίνησε με 56 κι έφτασε ως και 870 ,τώρα μέσος όρος είναι γύρω στις 400 την ημέρα.

Με πολλούς φίλους εντός και  εκτός facebook….

 

Σ’όσους προσπάθησαν να μου τσακίσουν το ηθικό ,έχω να πω ότι είμαι εδώ και συνεχίζω κι όσοι βιάστηκαν να κρίνουν όταν ήμουν στη αρχή,τώρα τι έχετε να πείτε;

Το μυστικό μου είναι ό,τι κάνεις με αγάπη και υπομονή ,ο χρόνος σε δικαιώνει!

Αφού τα κατάφερα εγώ  μπορείτε κι εσείς!!!

Θα ΄θελα να ευχαριστήσω θερμά ,όσους πίστεψαν σε μένα ,όσοι με ακολουθούν από την αρχή κι όσοι στηρίζουν  αυτή τη διαδικτυακή μου προσπάθεια!!!

Σαν σήμερα,πριν ένα χρόνο …η πρώτη επέτειος του «Ξηρομερίτισσα» blog.

By Ξηρομερίτισσα Posted in AΡΘΡΑ

Μια αγκαλιά…λουλούδια.

Μετά του Αγ.Δημητρίου συνήθως ανθίζουν τα Χρυσάνθεμα ή «Άϊ- Δημήτρηδες»,όπως τα λένε στο Ξηρόμερο.
Τα άνθη τους γεμίζουν μια αγκαλιά.
Πρωταγωνιστές της εποχής λοιπόν ,ενώ σε δεύτερους ρόλους τα τριαντάφυλλα,οι ντάλιες κ.α.

Γαλακτομπούρεκο

Το γαλακτομπούρεκο είναι όπως η γαλατόπιτα αλλά έχει σιρόπι.

Υλικά

1 1/2 λίτρο γάλα πλήρες
1 κουτ.γλυκού baking powder
1 κουτ.γλυκού αλάτι ψιλό
1/2 φλυτζάνι σιμιγδάλι ψιλό
1 φλυτζάνι τσαγιού σιμιγδάλι χοντρό
3/4 φλυτζανιού τσαγιού ζάχαρη
1 κουτ.σούπας μαργαρίνη
5 αυγά
ξύσμα από δυο πορτοκάλια.

Για το σιρόπι:

700-750 γρ.ζάχαρη ( περίπου 3 ποτήρια)

2 1/2 ποτήρια νερό
1 ποτηρι χυμό πορτοκαλιού
1 κουταλιά σούπας κονιάκ

10 φύλλα κρούστας

200-250 γρ.μαργαρίνη λιωμένη.

Πως το κάνουμε:

Βάζουμε το γάλα,το σιμιγδάλι,το αλάτι,τη ζάχαρη σε μια κατσαρόλα κι ανακατεύουμε συνέχεια,ώσπου να πήξει.
Τότε κατεβάζουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε τη μαργαρίνη και το ξύσμα ,εγώ το έριξα ενώ έβραζε.
Στρώνουμε 5 φύλλα ,αφού τα βουτυρώνουμε μεταξύ τους.
Αν το ταψί είναι στρογγυλό,βάζουμε τα φύλλα χιαστί.
Αφού κρυώσει λίγο η κρέμα,ρίχνουμε το baking και τα χτυπημένα αυγά κι ανακατεύουμε καλά.

Αδειάζουμε το μείγμα πάνω από τα φύλλα και καλύπτουμε με τα υπόλοιπα ,βουτυρώνοντας και σταυρωτά.
Αυτά που προεξέχουν τα γυρνάμε ένα- ένα πάνω από τα άλλα βουτυρώνοντάς τα.
Τέλος βουτάμε το πινέλο σε νερό και περνάμε την επιφάνεια.
Χαράζουμε τα πάνω φύλλα μόνο σε κομμάτια και ψήνουμε με αέρα στους 180 κι έπειτα στους 200 για 40-50 λεπτά σύνολο.
Παράλληλα βάζουμε το σιρόπι να βράσει και να πήξει.
Κατεβάζουμε από τη φωτιά,ρίχνουμε το κονιάκ κι όταν βγεί το γλυκό σιροπιάζουμε.
Κόβουμε τα κομμάτια μέχρι κάτω κι αφήνουμε να τραβήξει το σιρόπι.
Έτοιμο!!!
Μοσχοβολάει πορτοκάλι κι απο γεύση…περιμένω να μου πείτε όταν το φτιάξετε.

Aside

Κι έφυγες και ο αγέρας μακριά έπαιρνε τη φωνή μου,
χωρίς ν ‘ ακούς τις ικεσίες μου, ψυχή μου.

Ξέχασες…σε μια στιγμή όλα τα ξέγραψες
γκρεμίζοντας όνειρα που έχτισα ξανά
χωρίς θεμέλια και βάσεις πουθενά.

Μια ζωή ολόκληρη μαζί σου,επένδυσα το μέλλον μου στην άδεια υπάρξη σου,
σου’ δωσα νόημα,ελπίδα
Και τι δεν σου δωσα…βάζοντας την καρδιά μου για πυξίδα.

Παιδί ακόμα,με τη ζωή σου έπλεξα τη μοίρα τη δική μου
και τόσα χρόνια,αχ,πόσα χρόνια δίπλα σου θεώρησα τιμή μου.

Τι δεν σου έδωσα;μα εσύ τα χάδια σου πρόσφερες ως συνάλλαγμα
μια αγκαλιά ,με χίλια δάκρυα γι αντάλλαγμα.
Τόσες θυσίες,τόσες στιγμές   πως σβήνεις
φεύγεις και πίσω σου σημάδια και πληγές  μόνο αφήνεις.

Καλό παιδί είπαν κι εγώ η αλήτισσα
Μα τόσα χρόνια τίποτα,ποτέ μου δε σου ζήτησα,
Έδινα μόνο και τα δικά σου θέλω προηγούνταν
Μόνο εσύ για μια ζωή …αυτό ηγούνταν.

Δίχως θεμέλια,έκανα πάλι όνειρα
κι εσύ τα πέταγες στου εγωισμού σου τα λασπόνερα.
Κάποια στιγμή την πόρτα απ’ το κλουβί μου  όταν άνοιξα,
είπες» θ ‘ αλλάξω» αυτό θυμάμαι ,αυτό συγκράτησα,
μα μόνο σε λόγια τον εαυτό μου πάλι άφησα.

Και κάθε στιγμή δίπλα σου κι αν δάκρυζα
τα μάτια σκούπιζα και ένα  χαμόγελο, σου χάριζα…

Πάλι δακρύζω μα ώσπου να γράψω αυτό το γράμμα,

φτάνει …. της ζωής μου πια το δράμα

έργο θα κάνω χωρίς μια θέση πια για σένα,

με πρωταγωνιστή βασικό …μόνο εμένα!!!

Κι έφυγες

Ευλογημένος τούτος ο καρπός,το μάζεμα της ελιάς.

Αυτή την εποχή γίνεται το μάζεμα της ελιάς.Ημερομηνία ορόσημο η μέρα του Αγ.Δημητρίου,από την επομένη ξεκινάει το μάζεμα,το μάζεμα της ελιάς.

«Ωρες καλές»…ακούγεται σε κάθε λιοστάσι που ξεκινάει την πρώτη μέρα.

Κι  ο κάμπος του Ξηρομέρου ζωντανεύει ξανά.

Όλοι βρίσκονται στα λιοστάσια του από το Λουτράκι ,τη Βόνιτσα,ως το Μύτικα και το Θιάκι (Ιθάκη) με τα απαραίτητα εργαλεία,ελαιόπανα ,τελάρα,σε ελιές για λάδι οι παραδοσιακοί λούροι -μακρύ ξύλο ευλύγιστο συνήθως από παλιούρι-ενώ η τεχνολογία σιγά -σιγά τους αντικαθιστά  με ράβδους τινάγματος.

Κι η δουλειά ξεκινά,με απεριόριστη υπομονή ,το σώμα σε εγρήγορση κάτω από το ζεστό ήλιο του Νοεμβρίου,μέσα στα κρύα  του Δεκέμβρη και την παγωνιά του Γενάρη.

Ο χρόνος και ο καιρός τα μόνα αφεντικά του αγρότη,πιέζουν για γρήγορο μάζεμα.

Η ποικιλία Καλαμών-ελιές για εμπόριο- μαζεύεται διαλεχτή μία-μία για να μην πληγωθεί ο καρπός και να μαζευτεί μόνο η ώριμη ,η μαύρη ελιά.Η πράσινη μένει για το δεύτερο χέρι ώσπου κι αυτή να ωριμάσει.

Θέλει υπομονή  και δύναμη,με τις βαριές σκάλες στον ώμο σαν «Σταυρός» σε «Γολγοθά»,μόνο που αυτός ο «Γολγοθάς» αποφέρει κέρδος,κρατά ακόμα το Ξηρόμερο ζωντανό, μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας,η μόνη έννοια σου πια να μαζευτούν οι ελιές ,να μην τις ρίξει η κακοκαιρία ή τις ζαρώσει.

Σε κάθε λιοστάσι σε κάθε ελαιώνα οι ελιές καμαρωτές στέκουν η μια δίπλα στη άλλη.

Και περήφανες  που άντεξαν στους ανέμους του Μαγιού καταφέρνοντας να δέσουν καρπό κι αργότερα να τον κρατήσουν,περιμένουν τον ιδιοκτήτη τους να δώσουν τον ευλογημένο τούτο καρπό που ακόμα κι αν χαλάσει πάνε για λάδι ,το κίτρινο χρυσάφι.

Έχεις τη εντύπωση ότι μερικές ρίζες σε βοηθούν να τις μαζέψεις πιο εύκολα ,ανοίγουν τα κλαδιά σαν αγκαλιά  και γενναιόδωρα σου προσφέρουν τον καρπό τους κι άλλες σαν να μη θέλουν να τον αποχωριστούν που με τόσο κόπο ,τόσο πεισματικά αντιστάθηκαν στα ξαφνικά μπουρίνια.

Κι εσύ ανάμεσα τους νιώθεις έντονα την φιλοξενία τους που σε απαλλάσει από τη μαυρίλα των ημερών,ο νους δραπετεύει,αφήνοντας τον ήλιο να ζεσταίνει τη ψυχή σου…

Ανεβαίνοντας ψηλά στην κορυφή του δέντρου ή της σκάλας θαρρείς πως γίνεσαι ένα με τα κλαδιά της που αγγίζουν τον ουρανό.

Ως τη δύση του ήλιου…τότε η εργασία σταματά για την επόμενη μέρα…με το κορμί διαλυμένο,κάνεις απολογισμό της κούρασης σου,του μόχθου σου που ισοδυναμεί  με ψίχουλα σε σχέση με λίγα χρόνια πιο πριν.

Κι αυτόν τον μόχθο εκμεταλλεύονται οι έμποροι με τις χαμηλές τιμές ,το κράτος με τη φορολογία και ο ΕΛΓΑ με τις κρατήσεις για μελλοντικές αποζημιώσεις που στο τέλος παίρνουν αυτοί που έχουν τις γνωριμίες.

Η τιμή του λαδιού,η τιμή της ελιάς έχει πέσει σημαντικά κι όταν οι αγρότες κατέβαιναν στους δρόμους ,οι υπόλοιποι δυσανασχετούσαν κι έβριζαν που τους εμπόδιζαν  να περάσουν το διήμερο τους μακριά από την πόλη (τώρα όμως που κι αυτοί ζημιώνονται );

Λίγοι νέοι ασχολούνται με το μάζεμα της ελιάς,παραχωρώντας αυτή  τη δουλειά στους μετανάστες ενώ οι ίδιοι αράζουν στα καφενεία(έτσι όμως δεν έχεις κέρδος αλλά ζημία).

Η ελιά ανέκαθεν ήταν ελληνικό προϊόν πλέκοντας με τα φύλλα της το στεφάνι που στολίζει την κώμη της Ελλάδας,με λίγη φροντίδα με λίγη αγάπη ,πότισμα στους ζεστούς μήνες του καλοκαιριού,κλάδεμα το Μάρτιο,καθάρισμα από τα τα βάτα και ράντισμα για το δάκο,η ελιά γενναιόδωρα αν δεν σου αποφέρει καλά εισοδήματα σίγουρα θα σου εξασφαλίσει το λάδι της χρονιάς σου…λάδι αγνό…

Οι ρίζες της ελιάς κυριολεκτικά απλώνονται στα βάθη της ελληνικής Ιστορίας!

By Ξηρομερίτισσα Posted in AΡΘΡΑ

Όταν ο ήλιος αγκαλιάζει το χωριό μας…

Ανατολή,κοιτάξτε τον ήλιο πως με τις αχτίδες του αγκαλιάζει το χωριό μας,τον τόπο.μας ,την Ελλάδα…αυτόν τον ήλιο ζήλεψαν πολλοί ,τη γη με τον ουρανό που τόσο αρμονικά ενώνει το φως του…
Σε κάθε μέρος της χώρας μας η ανατολή όπως και η δύση του ηλίου είναι μοναδικά!