Το στοιχειό-Η ώρα της λύτρωσης.


Αδύναμος,με φωνή που τώρα ακούγεται ο Λίβυος στέκεται δίπλα στη Δροσοσταλιά.
Η κατάλληλη ώρα.
Η Άρτια αναρωτιέται γιατί δε λέει τα λόγια,τώρα,τώρα πρέπει και ‘ κείνη δεν κάνει τίποτα.
Ξέχασε το σκοπό της;μετάνιωσε;δεν αναζητά τη σωτηρία από την κατάρα του στοιχειού;μα γιατί δεν ψελλίζει τα λόγια;Μόνο στέκεται δίπλα του κρατώντας το χέρι του Λίβυου,που έχει πια ανθρώπινη μορφή.
Για μια στιγμή κοιτάζει το ταβάνι,διακρίνοντας το πρόσωπο της Άρτιας στο δαχτυλίδι της Πανσέληνου,που την προτρέπει να πει τα λόγια.
Κρατώντας το χέρι του Λίβυου και κοιτώντας τον στα μάτια αρχίζει:
-Τον πόνο τούτης της ψυχής διώξε μακριά,
Άσε την να γαληνέψει
Στο κόσμο που του πρέπει
Σβήσε τα κρίματά του,σβήστα όλα
και προχώρα στην λύτρωση.

Μα τι λέει;δεν είναι αυτά τα λόγια που της υπέδειξε η  Άρτια.
Συνεχίζει πληγώνοντας ελαφρά το χέρι της.
– Αυτό το αίμα μου από τις φλέβες μου για τη σωτηρίας τούτης,της ψυχής,ας κυλήσει.
Λίβυε δέξου τη συγγνώμη μου κι άσε να γιάνουν οι πληγές σου.
Άσε τη ζεστασιά της αγάπης να λιώσει την κατάρα που σε φυλάκισε!!!
Μοίρα δείξε έλεος,τόσα αβάσταχτα χρόνια τυρρανιέται ανάμεσα σε δύο κόσμους,σβήσε με το αίμα μου τα κρίματά του!
Το στοιχειό αποδυναμωμένο,κρατώντας το χέρι της που χρωματίζει το δικό του λίγες  σταγόνες από το αίμα της,το καταραμένο αυτό αίμα που ήταν η αιτία της δυστυχίας του.
Η Άρτια ανησυχεί όπως και ο Ρωμανός που περιμένει απ’ έξω,χωρίς να το σκεφτεί ανοίγει γρήγορα την πόρτα,ξέρει ότι θα ‘ναι το τέλος του μα τι νόημα έχει αν δεν έχει δίπλα του τη Δροσοσταλιά.
Βλέπει τη Δροσοσταλιά δίπλα στον Λίβυο,με το ματωμένο χέρι της.
Μένει έκπληκτος,δεν είχε ξαναδεί τον Λίβυο που σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται διάφανος ,μα δε μπορεί να κινηθεί τα πόδια του έχουν καρφωθεί στο ξύλινο χαλασμένο πάτωμα.
Ο Λίβυος γύρισε και τον κοίταξε ήρεμος.
-» Αιώνια μαζί και πάντα χωρισμένοι μα η αγάπη σας στο χρόνο δεν έσβησε,αντίθετα δυνάμωσε .
Σβήνω την κατάρα με μια ευχή,γύρνα το χρόνο πίσω και ζήσε απ’ την αρχή
αγάπη αιώνια κι αιώνια μαζί
Μαζί για πάντα,μόνο χαρά χωρίς δάκρυα,χωρίς βροχή.
Η Δροσοσταλιά μπορούσε να δει τον Ρωμανό,ήταν εκεί πλάι της,τον άκουγε ξανά.
Η δύναμη της συγχώρεσης έκανε το στοιχειό να σβήσει την κατάρα .
Κι η συγχώρεση της Δροσοσταλιάς ήταν αληθινή από τα βάθη της ψυχής της μόνο έτσι θα μπορούσε να γυρίσει πίσω ο Λίβυος.
Κι ένα φως από την μισογκρεμισμένη σκεπή πλησίαζε,ήταν μια  διάφανη γυναικεία μορφή με τα μαλλιά ριχτά στους ώμους κι ένα φόρεμα που κάλυπτε μέχρι κάτω  τα πόδια.
Άπλωσε το χέρι στο Λίβυο που κινήθηκε προς το μέρος της.
– Λίβυέ μου,τώρα είναι η ώρα,πρέπει να φύγουμε .
Κι εκείνος την  ακολούθησε με γαληνεμένη ψυχή που επιτέλους θα βρει ανάπαυση δίπλα στην αγαπημένη που δεν πρόλαβε  τότε να χορτάσει,που τον χώρισαν πριν την χαρεί,τώρα βρισκόταν δίπλα της για πάντα ως την αιωνιότητα.
Γύρισε ξανά το βλέμμα του προς την Δροσοσταλιά που η καρδιά της φτερούγιζε από χαρά για την σωτηρία του Λίβυου.
– Σ’ ευχαριστώ!!!Σ’ ευχαριστώ που με συγχώρεσες,σβήνω τον πόνο της ψυχής σου,σβήνω τα δάκρυα των ματιών σου γυρνώντας το χρόνο πίσω ως δώρο για τη γαλήνη μου.
Ζήστε μαζί για πάντα σ’ αυτή τη ζωή αλλά κι ως την αιωνιότητα,αυτή η αγάπη 

image

υπέφερε μάτωσε μα άντεξε,έγινε πιο δυνατή ….μαζί για πάντα!!!
Κι οι δυο φιγούρες απομακρύνονταν σιγά- σιγά ενώ τις έσβηνε  το φως του φεγγαριού.
Η συγχώρεση της Δροσοσταλιάς ήταν πολύ πιο δυνατή από τα λόγια της Άρτιας που θα έλυναν την κατάρα κι ο Λίβυος δεν θα μπορούσε να τους επηρεάζει μα δεν θα ησύχαζε η ψυχή του,θα συνέχιζε φυλακισμένος για πάντα.

image

image

By Ξηρομερίτισσα Posted in AΡΘΡΑ

Εσείς τι λέτε σχετικά με αυτό;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s